Sorry english readers, this one’s for my people.
Ik was te moe om er iets over te schrijven. Te murw ook. Ik was te ziek
om er al iets over te schrijven. Te boos, te in de war, het deed me te veel.
Gisteren zag ik Freek’s ‘De Vergrijzing #9 – Hollywooddream’. Die meneer
met die fijne voice-over stem van de VPRO zei vantevoren: ‘bijzondere
gebeurtenisen vragen om bijzondere uitzendingen’.
Waar ze niet om vragen is een bijzonder ongenuanceerde hetze (nota bene
gevoed vanuit Den Fucking Haag) die Nederland op dit moment teistert. Ik
ben wel eens bang, maar ik denk dat dit geen angstig moment moet zijn. Dit
zijn de momenten waarop je voor de keus staat ‘ben ik bang en verstop ik
me achter de grote bekken van de veilige massa of houd ik mijn hoofd koel
en put ik moed uit mijn onverzettelijke geloof in de mensheid. Ik ben nu
eenmaal zelf een mens en ‘de rest’ kan nu eenmaal niet totaal andere dingen
denken dan ik. Mijn bewustzijn wordt immers ook door hen gevormd en het
hunne niet alleen door Gerrit Zalm, Geert Wilders, Mohammed B, Ayaan Hirsi
Ali, Jan Peter of wie dan ook, maar ook door mij.
De mens (wij dus) moet zich realiseren dat zijn individuele stem belangrijk is
voor het collectief of de so called ‘BV Nederland’. Daarom is het belangrijk om
genuanceerd te zijn, omdat elke stem telt. De moord op Theo van Gogh is
een vreselijke gebeurtenis en een betekenisvolle, maar het hoeft geenzins het
einde van Nederland te betekenen, of het begin van een nieuwe donkere tijd
voor ons kleine, bange land.
Ik hoef het jullie allemaal niet eens te vertellen. Freek heeft het niet zo mooi
gezegd opdat ik het vervolgens verwaterd kan herhalen. In zijn ‘De Vergrijzing
#9 – Hollywooddream’ laat Freek zijn eigen angsten zien om tegelijkertijd
met al die angst af te rekenen door er de gemaaktheid van in te zien. Freek
heeft het over de ontbrekende nuance, de zin en onzin van het moderne leven,
maakt losse woordgrappen, zingt prachtige chansons, laat zich gaan, wordt niet
boos, begrijpt, ziet in, is even surrealistisch als de werkelijkheid zelf en (ik had
het al gezegd, maar wil het graag benadrukken) zingt werkelijk prachtig op de
knappe muziek van Robert Jan Stips.
Leg uw bakstenen naast u neer, laat die school staan, staak uw molotov
cocktail shaking en bekeer u tot de rust, de redelijkheid, het debat, de
religie van mijn part. Maar zaai geen onbegrip, haat, wanhoop of misplaatst
verdriet en zelfmedelijden. Dan gaat het hier te veel op Duitse jaren ’30
lijken en daar… daar heeft niemand niks an (om maar eens met de woorden
van Rembo en Rembo te eindigen).
