Monthly Archives: May 2008

Parting in Vienna

partingvienna.jpg

Parting
performance (HuMobisten, 2005 / 2008)

at the Love, Design, Delirium exhibition
Kunstraum Niederoesterreich, Vienna, Austria

videostills: Pieter Vos

see here a little intro-video!

The Society of the Spectacle

ssvienna.jpg

The Society of the Spectacle
mixed media (HuMobisten, 2008)
200 cm. x 150 cm.

at the Love, Design, Delirium exhibition
Kunstraum Niederoesterreich, Vienna, Austria
Opening tonight!

Vienna

vienna.jpg

We’re in Vienna, we’ll keep you posted soon!

love,

HuMobisten

time flies when you’re sellin’ shoes

woei1.jpg

I feel Gyz (on holidays right now) wants me to inform you on the next: Tomorrow it’s party time at parkzicht, when fretje Woei celebrates his one year existence as a retailer. Loads of ace Dj’s and whutnut!?! INFO

effe lekker eruit zijn!

Well, well, well…
lots to do, no time to waste words.

Tonight:
First we go see Fuck Buttons perform at De Gang (The Hague), then IMMEDIATELY afterwards we race back to Rotterdam to see Health perform at Worm. Nice!
Tomorrow:
Don’t forget to go to the Rotterdamsche Schouwburg to attend the Rotterdamse Dansnacht. Loads of fun expected, baby!?!!

If you can’t leave the house play the track ‘Zomaar zonder reden mensen in elkaar slaan’ (beating up people for no reason) by Vincent Niks’ new band de dood over and over! YES JONGENS!!!

Before Stephen Malkmus and the Jicks…

there was pavement,
check out this brilliance:

Cut Your Hair
Pavement

Darlin don’t you go and cut your hair
Do you think its gonna make him change?
I’m just a boy with a new haircut
And thats a pretty nice haircut
Charge it like a puzzle, hit me wearin’ muzzles
Hesitate to die, look around, around, the second drummers drowned
His telephone is found

Music scene is crazy, bands start up each and every day
I saw another one just the other day
A special new band
I remember lying
I dont remember lies
I dont remember what
But I don’t care, I care, I really don’t care
Did you see the drummers hair?

Advertising looks and chops a must
No BIG HAIR!!
Songs mean a lot
When songs are bought
And so are you-
Bitch, rant down to the practice room
Attention and fame so
Career, career, career…

money boven sletten

womaninwhite.jpg

Ha! Die Class of ’96 foto is zo geniaal! Lekkere boefies…

Anyway, tegelijkertijd was ik toevalligerwijs een post aan het voorbereiden over diezelfde Academie (die toen nog gewoon ABK of Akademie van Beeldende Kunst heette), maar inmiddels door het leven gaat als de Willem de Kooning Academie, met als motto ‘I have to change to stay the same’, een quote van eerdergenoemde kunstschilder. Tegenwoordig zou je zo’n line in dertien emo-pop bubblegum hitjes per dag op de radio terug kunnen horen, maar ik kan me voorstellen dat het destijds -in de indewar/ontdek era- een belangrijk statement was. Bovendien past het wat mij betreft heel erg goed bij het thema ‘onderwijs’, maar misschien heeft dat te maken met mijn geloof in het eeuwigdurende onderwijs. Je moet elke dag kunnen glimlachen om je domheid van de dag ervoor natuurlijk.

Een handjevol ‘individuen’ (kunstenaars die voor de klas staan en studenten) heeft het een tijdje geleden nuttig gevonden dat de WDKA (wie leest daar nou geen Wodka?) een schoolkrant moest gaan hebben. Een autonome schoolkrant welteverstaan, want binnen een regime waar sommige werknemers last van acute meningnietis krijgen als ze iets wordt gevraagd over hun smaak kan natuurlijk niet tegelijkertijd plek zijn voor een redaktie op kosten van diezelfde onderwijsinstelling. En gelukkig maar! Dat zou de sjeu van de Accabonac (want zo heet het ding) waarschijnlijk alleen maar wegnemen. He, wat een lekker piratenblad! Zo vol heerlijkheden, spitsvondigheden, flauwiteiten, serieuziteiten, grappige interviews en prettige vaste items dat ze van normaal gesproken oersaaie trips naar nummer-twee-land minstens een week lang een waar schoolreisje maken.

In de huidige editie een interview met ‘rotterdamse-hoop-in-bange-uurtjes’ Rob D., een prachtig gedicht, een zetel, een guitig woordspelletje van een lekker opdondertje, tante Mees over het thema, en (opmerkelijk) een afbeelding van een werk van Harold Linker en eronder een passage uit zijn (?) Basisstipendium aanvraag. Ook weer over het thema dus. Maar ook Jan van heemst en zijn vaste toevoeging ‘legt het nog één keer uit’ (Jan van Heemst is DE docent cultuurgeschiedenis in het WDKA propaedeuse jaar) zijn weer van de partij. Hij is stiekem de reden waarom de Accabonac voor altijd moet doorgaan met simpelweg te bestaan. Ik vroeg me ooit al af ‘Wat moet ik in godsnaam doen als ik Jan van Heemst niet meer elke week op woensdagochtend twee uur kan horen oreren over Animus en Anima, de schuldvraag, het eerste gedesacraliseerde landschap, de zelfvernietigende impuls en andere fijne facetten van de ontstaansgeschiedenis van onze werkelijkheid?’ Het idee ‘een Accabonac beginnen’ is nooit bij me opgekomen.

Dit keer heeft Jan meer woorden nodig dan gewoonlijk. ‘Money boven sletten’ is duidelijk een thema dat meer om handen heeft dan, ik noem maar wat, ‘de komkommer’. Via Olympia, het eerste lithografische aanplakbiljet (poster) en ons driftleven legt Jan uit dat Money boven Sletten eigenlijk betekent: ‘Guy Debord’s spektakelmaatschappij valt, zoals verwacht, tegen.’ Nice hoor! Lees zelf hoe hij het klaarspeelt in fijne zinnen als ‘Maar in een maatschappij die zijn producten van auto tot zoutje bij voorkeur in spektakels met jong vrouwenvlees aan de man brengt en die dus voor meisjes van negen al verleidelijke ondermode in de aanbieding heeft, die clips en soaps lardeert met een overdaad aan geoliede feestbeesten, in dit pornokratische universum zijn sommigen onder ons mooi in de aap gelogeerd.’ Ha! Gaat dat kopen!?!?

Waar dan? vraagt u zich af, nergens anders dan bij de Accabonac’s eigen super-ontwerpers van de geilste ontwerpstudio van Rotterdam West: Joep Jacobs. Ziet er weer lekker uit, mannen! s-Jaap-o! Het is de ul-Tymen schoolkrant geworden.

Fresh Jive

koln.jpg

Freshman students from the Rotterdam Art Academy.

from left to right: Eelko, me, Lloyd, Marlowe, Joey and Tjon.

photo: Silvia (Köln Germany, 1996)

now I do remember the last time I cried

GHB-MDMA-logo.jpg

Last week Suus and me went on one of those ‘it’s all getting much too much now, so let’s get out of town for a couple of days’ type holidays to the beautiful town of Ghent, Belgium. Somehow everything was themed ‘the old and forgotten’.

We went to a bar called Den Turk that has been there since the year 1228(!), I bought me a new sports jacket, which had not happened since childhood, we walked around in a town breathing the middle ages, saw Jan van Eyck’s ‘Het Lam Gods’ ['the adoration of the mystic lamb'] and the cathedral (both quite stunning), saw Sebadoh play live in their original line-up in the Trade Centre building (in which according to Jason Loewenstein Mozart had performed in his day), needless to mention it was a great gig of three indierock dinosaurs proving that men who know not exactly how to play their instruments in unison still are able to rock out with an energy seldomly displayed. And last but not least an encounter with an animal we probably won’t see live in our lifetime (not counting captivated zoo animals) anymore. I speak of the mighty polar bear.

What happened was in Belgium the BBC documentary ‘Planet Earth’ still played in cinemas. Belgians apparantly have more feeling with mother earth than us. (Either that, or Dutch people enjoy the DVD experience better.) Anyhow, the documentary made clear that polar bears are practically extinct, given the fact that they can no longer walk the frail ice to get them near seals, which make up most of their diet. In other words: we messed up. At the end of the film we see a polar bear, unable to reach seal territory, weakened from exhaustion try out new dinner possibilities and attack a group of walrus. Of course our fluffy friend is no match for these enormous creatures and the bear finally hits the ground awaiting its inevitable death.

Of course I already knew this, otherwise Suus and me wouldn’t have picked the polar bear as our symbol of collaboration on, amongst other things, The New Earth Group artwork. We came up with it then since we themed the looks for that record ‘the New Earth is the Now’, the old earth is that of the free roaming polar bear. But then, in that Ghent cinema something hit me. The film eventually points out that you can do something about this horrific truth, if you like to know how, visit the love earth website. Now, since we went to see the matinee, there were four kids sitting in the row in front of us and about five in the one behind us. I couldn’t help but thinking ‘yeah sure, like visiting websites could bring back the ice. These animals are dead and you know it, Patrick Stewart!’. Normally I’m all for progress no matter if it seems ‘bad’ or ‘evil’ or ‘cold’ or ‘heartless’ or just ‘inconvenient’. Normally I like to think inevitabillity is something you want not waste your breath on. But now, surrounded by kids, I felt sick and beaten. Sick, because I couldn’t stand these children being lied to, and beaten because I know they simply had to be lied to, for reality simply would have been too harsh for them. Meanwhile, try and keep in mind this film is aiming at an ALL ages audience, not just kids. This says one or two things about grown ups as well if you ask me. But then again maybe I was merely lying to myself and had convinced myself of the worst possible scenario to be ‘the only truth’ simply to protect myself in a weird way. Protect myself from ‘hoping otherwise’, which could possibly have a disappointing effect in the end. And when I say possibly, I actually mean ‘almost without any doubt’.

No wonder we, the HuMobisten, once were in love with ‘doubt’ a lot. I sure hope my getting older doesn’t mean my cleaning up in the doubt department. ‘Cause if that’s so, there lies a pretty sinister future ahead.

Dit MOOSE ff weer…

moose3.jpg


Na een stop van anderhalf jaar komt op 9 mei de derde editie van het kunsttijdschrift MOOSE uit. MOOSE heeft een groei doorgemaakt. De derde editie telt maar liefst 108 pagina’s, verdeeld over vijftien kunstenaars die samen een gevarieerd beeld geven van de hedendaagse kunst en streetart scene.

Editie #3 van MOOSE magazine toont werk van en interviews met nationale en internationale kunstenaars die zich laten inspireren door graffitikunst, de straat, illustratie, strip- en popcultuur. Dit zijn: Silvia B (NL), Antistrot (NL), Caroline Hwang (US), Andrew Pommier (CAN), Andy Jenkins (US), Brad Downey (US), Niels Post (NL), Delta (NL), Faile (US), Kime Buzzelli (US), Martin Klimas (GER), Bob Gibson (UK), Mitsy Groenendijk (NL), Jesse Marlow (AUS) en Mark Khaisman (Ukraine).

De kunstenaars zijn zo geselecteerd dat er een interessante mix van disciplines en media- en materiaalgebruik ontstaat. Kunstenaar Mark Khaisman woont in de Verenigde Staten maar is afkomstig uit de Ukraine. Zijn werk bestaat uit lagen bruine tape waar hij zeer gedetailleerde werken uit opbouwt. Delta is een kunstenaar uit Den Haag die al in 1986 zijn eigen graffiti crew oprichtte. Inmiddels geldt hij als een van de pioniers van de Nederlandse graffiti scene. Zijn werk heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld naar een meer ruimtelijkere stijl in de vorm van sculpturen en installaties. Andy Jenkins is afkomstig uit de skateboard scene en alom gerespecteerd als kunstenaar, zowel binnen deze scene als ver daarbuiten. Ook de streetart ontbreekt niet in MOOSE magazine #3, met onder andere Brad Downey, Faile (het collectief uit Brooklyn), maar ook de Rotterdamse kunstenaar Niels Post die een deel van zijn inspiratie van de straat haalt, zoals het project waarbij hij een brievenbus ophing op de Erasmusbrug in Rotterdam. Natuurlijk wordt ook dit keer aandacht besteed aan ouderwetse handwerktechnieken, met het werk van kunstenaar Caroline Hwang. Aan de hand vandeze selectie geeft MOOSE wederom een gevarieerd beeld van de kunst en streetart scene op dit moment.

MOOSE magazine #3 wordt op 9 mei om 20.00 uur gelanceerd bij Tin Tin’s sigarenbar op Mauritsstraat 1b. Wees welkom!

www.hellomoose.nl