money boven sletten

womaninwhite.jpg

Ha! Die Class of ’96 foto is zo geniaal! Lekkere boefies…

Anyway, tegelijkertijd was ik toevalligerwijs een post aan het voorbereiden over diezelfde Academie (die toen nog gewoon ABK of Akademie van Beeldende Kunst heette), maar inmiddels door het leven gaat als de Willem de Kooning Academie, met als motto ‘I have to change to stay the same’, een quote van eerdergenoemde kunstschilder. Tegenwoordig zou je zo’n line in dertien emo-pop bubblegum hitjes per dag op de radio terug kunnen horen, maar ik kan me voorstellen dat het destijds -in de indewar/ontdek era- een belangrijk statement was. Bovendien past het wat mij betreft heel erg goed bij het thema ‘onderwijs’, maar misschien heeft dat te maken met mijn geloof in het eeuwigdurende onderwijs. Je moet elke dag kunnen glimlachen om je domheid van de dag ervoor natuurlijk.

Een handjevol ‘individuen’ (kunstenaars die voor de klas staan en studenten) heeft het een tijdje geleden nuttig gevonden dat de WDKA (wie leest daar nou geen Wodka?) een schoolkrant moest gaan hebben. Een autonome schoolkrant welteverstaan, want binnen een regime waar sommige werknemers last van acute meningnietis krijgen als ze iets wordt gevraagd over hun smaak kan natuurlijk niet tegelijkertijd plek zijn voor een redaktie op kosten van diezelfde onderwijsinstelling. En gelukkig maar! Dat zou de sjeu van de Accabonac (want zo heet het ding) waarschijnlijk alleen maar wegnemen. He, wat een lekker piratenblad! Zo vol heerlijkheden, spitsvondigheden, flauwiteiten, serieuziteiten, grappige interviews en prettige vaste items dat ze van normaal gesproken oersaaie trips naar nummer-twee-land minstens een week lang een waar schoolreisje maken.

In de huidige editie een interview met ‘rotterdamse-hoop-in-bange-uurtjes’ Rob D., een prachtig gedicht, een zetel, een guitig woordspelletje van een lekker opdondertje, tante Mees over het thema, en (opmerkelijk) een afbeelding van een werk van Harold Linker en eronder een passage uit zijn (?) Basisstipendium aanvraag. Ook weer over het thema dus. Maar ook Jan van heemst en zijn vaste toevoeging ‘legt het nog één keer uit’ (Jan van Heemst is DE docent cultuurgeschiedenis in het WDKA propaedeuse jaar) zijn weer van de partij. Hij is stiekem de reden waarom de Accabonac voor altijd moet doorgaan met simpelweg te bestaan. Ik vroeg me ooit al af ‘Wat moet ik in godsnaam doen als ik Jan van Heemst niet meer elke week op woensdagochtend twee uur kan horen oreren over Animus en Anima, de schuldvraag, het eerste gedesacraliseerde landschap, de zelfvernietigende impuls en andere fijne facetten van de ontstaansgeschiedenis van onze werkelijkheid?’ Het idee ‘een Accabonac beginnen’ is nooit bij me opgekomen.

Dit keer heeft Jan meer woorden nodig dan gewoonlijk. ‘Money boven sletten’ is duidelijk een thema dat meer om handen heeft dan, ik noem maar wat, ‘de komkommer’. Via Olympia, het eerste lithografische aanplakbiljet (poster) en ons driftleven legt Jan uit dat Money boven Sletten eigenlijk betekent: ‘Guy Debord’s spektakelmaatschappij valt, zoals verwacht, tegen.’ Nice hoor! Lees zelf hoe hij het klaarspeelt in fijne zinnen als ‘Maar in een maatschappij die zijn producten van auto tot zoutje bij voorkeur in spektakels met jong vrouwenvlees aan de man brengt en die dus voor meisjes van negen al verleidelijke ondermode in de aanbieding heeft, die clips en soaps lardeert met een overdaad aan geoliede feestbeesten, in dit pornokratische universum zijn sommigen onder ons mooi in de aap gelogeerd.’ Ha! Gaat dat kopen!?!?

Waar dan? vraagt u zich af, nergens anders dan bij de Accabonac’s eigen super-ontwerpers van de geilste ontwerpstudio van Rotterdam West: Joep Jacobs. Ziet er weer lekker uit, mannen! s-Jaap-o! Het is de ul-Tymen schoolkrant geworden.