Monthly Archives: March 2009

Tourism 9 / Kraftwerk

I just read the other day in the program-folder of the STRP festival this cool quote from Laurent Garnier:

‘Rotterdam looks like the music of Kraftwerk and Liverpool doesn’t look like the music of The Beatles’. Which is a pretty cool quote! Do cities look like music? Well I know one thing, if you have time between April 2nd and 4th, you should go to the STRP festival in Eindhoven, and find out for yourself what the music for Eindhoven is. And untill the 13th you can check out the Poème Electronique –the Le Corbusier, Edgar Varèse, Xenakis and Philips superb installation ‘Philips Paviljoen’ at the World Expo (1958, Bussels)– special, with lectures, presentations and what not?

Enfin, I just downloaded two songs from Quando Quango. A band that is originally from Rotterdam (from the early eighties). And the only band from here that was on the Factory Records label (To stay a bit towards Peter Saville, or Rufus latest post). One of the bandmembers was Mike Pickering who threw parties and booked bands at HAL4 (Utopia) in Rotterdam.

In my flyer’dam book I referred to him:

Take HAL4. Now it’s youth theatre, but in the eighties the entire Neue Deutsche Welle was flowing through the Maas River. New Order had their European kick-off here and a certain Mike Pickering, who was to be right there at the Hacienda when the house revolution was just starting off.

to finish it up: See you next time, world tourists!

Se a vida é

‘Yes’ is the new ‘No’. Pet Shop Boys have a new album out. Bound to be great.
You’re right, that is a Peter Saville album cover.

The New Brando

I’ve written of my love for war in films earlier on this site so I won’t now, but there’s something I’d like to share with you all simply because I write on this blog and writing them little posts is basically what a blogholder does. Anyway, I’m (finally) watching Band of Brothers (2001). Sander who has interned here has the complete series on DVD and I tricked him into lending it to me. Now in this series one Neil McDonough stars as 1st lieutenant Buck Compton ‘a hell of a combat leader’. I don’t know if it’s because of the brothers dug in deep in their foxholes in the Belgian Ardennes or because of something else, but the acting of this (actually not a very) young man gets me aroused in a non sexual manner. I haven’t seen acting the way he does it in a long time. It reminds me of Newman in Cat on A Hot Tin Roof, Cassavetes in Rosemary’s Baby and most of all of Brando in… well practically everything he was in. It’s the sort of theatrical acting that’s in a way theatrical, yet it isn’t at all. You know what I mean? It’s actually pretty close to ‘the real thing’, but it isn’t, it’s more beautiful… or more driven, more radical than actual human behaviour, but by believing it, it’s like saying you belive in a more radical, a more outspoken human race. I don’t know if this is a good or a bad thing now, but I guess it’s kind of ‘out of fashion’ to act like that nowadays.

When checking his IMDb status my notion on that type of acting got confirmed. To my surpise, Neil mainly works for TV in series such as ‘Martial Law’, ‘Profiler’ or ‘Diagnosis Murder’, he was the voice of Dr. Bruce Banner in the animated series ‘The Incredible Hulk’, lieutenant Hawk in ‘Star trek: First Contact’, and in a most recent performance Neil portrayes Dave Williams in Desperate Housewives, a show I saw only once and will never see again. Hopefully Neil McDonough will be starring in more ‘serious’ roles soon. I could imagine him and Philip Seymour H. in a sort of Thelma and Louise with guys kinda flick, now that would be something. Hey casting agents, are you paying attention?!?

Zelfs je naam was mooi…

Ik was een keer met mijn moeder in de Terp, een winkelcentrum in het hartje van Capelle aan den IJssel, toen —wonder boven wonder— één van mijn lievelings tv-programma’s live aanwezig was. In een nabijgelegen zaaltje of zoiets werd namelijk live ge-Ren-je-Rot!. Het is allemaal nogal droomachtig opgeslagen in een diep kamertje in mijn hersentjes dus vergeef me mijn vaagheid.

In elk geval, dat lievelings tv-programma was dus ‘Ren je rot!’ met mijn lievelings-tv persoonlijkheid Martin Brozius, aka ‘die meneer uit het laboratorium van Peter en de vliegende autobus’. En die was er gewoon?! yes! Kwam wel goed uit voor mijn moeder, want die kon eindelijk eens even rustig de Albert Heijn in zonder dat continue geouwehoer aan deur hoofd en ze besloot me dus maar bij Ren je rot achter te laten. Het was immers mijn favoriete programma.

Maar toen ik eenmaal bij de andere kindjes zat, te kijken naar een soort droom (wat normaal gesproken alleen op tv gebeurde, gebeurde nu recht voor mijn ogen), en die meneer niet zoals bij ons thuis veilig opgesloten zat in de kathodestraalbuis van onze gloednieuwe (kleuren!)televisie, maar gewoon daar ècht stònd, werd het me allemaal even te veel en ik begon te huilen dat het een lust was. Zo erg zelfs dat Brozius zelf eraan te pas moest komen en me uiteindelijk uit de hele setting heeft laten verwijderen. Oeioeioei, wat was dat vervelend voor mij. Gelukkig kwam mijn moeder, die al snel op de hoogte was (hoe? dat snap ik nog steeds niet, maar het zal makkelijker zijn geweest daar iedereen elkaar vroeger kende of zelfs aan durfde te spreken) en die heeft toen waarschijnlijk een ijsje of een patatje voor me gehaald om weer een beetje tot rust te komen.

Bij nader geYouTube blijkt Martin Brozius ook in bovenstaande serie ‘Kort en Klein’, een (VARA)programma vol komische sketches met o.a. Jeroen Krabbé en Carry Tefsen te hebben gespeeld én in (kunt u mij de weg naar) Hamelen (vertellen, meneer?), wat ik nog nooit heb gezien, maar wel vaak heb gehoord, want wij hadden die LP van de Leidsche Sleuteltjes die hits eruit zongen thuis en die draaiden we onmin vaak. Poeh… wat een geheugen ineens… Nu is Martin Brozius gisteren helaas op 67-jarige leeftijd dood gegaan. Ik vond dat niet leuk om te horen. Het raarste is dat ik als kind, net als tegenwoordig weer eigenlijk, echt en tv-echt niet goed van elkaar kon onderscheiden. Voor mijn gevoel presenteerde Martin Brozius gewoon 24 uur per dag Ren je Rot, tenzij ie eens voor de aardigheid in het laboratorium met Lex Goudsmit kauwgomballen aan het uitvinden was waar je van kon gaan vliegen. Zulke meneren kunnen toch niet dood? Blijkbaar toch.

zonder titeltjes

Gyz La Rivière, 2009

Photos: Hatice Coskun

URBANISM

Gyz La Rivière, 2009
More sneak preview?

Photo: Hatice Coskun

Go, See, Buy!

Check out my screenprints at Moose.
Only 30 euros each!

photos: Hatice Coskun

Knakie entree, daar speel je niet kiet mee…

Soms is Rotterdam je altijd voor, zoals bij de Rotterdamsche Knakendisco.
Ik kocht dit boek van het weekend in notabene Amsterdam.

Uit de kunst, het herdenkingsboek van de Rotterdamse Kunstkring, wat eind jaren zestig ter ziele ging. Wat een prachtige titel!

Mr. Moustache

Great interview with David Vunk at INFINITESTATEMACHINE, check it out!

picture: INFINITESTATEMACHINE

Ein Reich!

Dit weekend is er Red Sound in de stad, een 3-daags muziekfestival met ‘gedurfde muziek’ (beestjes hebben namen nodig). Gisteren heb ik bijvoorbeeld het Rosa Ensemble gezien, met een soort gesammtkunstwerk over koken in het kookpunt (onverwachte plekken is een thema van het festival). Hoezo gesammt? vraagt u zich af. welnu er was niet alleen muziek (gecomponeerd door Harry de Wit) er was ook de geur van specerijen en ter plekke versneden knollen, dans van het Scapino (meen ik), er was ‘geluid’ en er was een straffe leiding aanwezig om het publiek het werk na afloop weer ‘uit’ te leiden. Het geheel deed me ergens in de verte een heel klein beetje denken aan ‘BOB’, herinnert u zich die nog? Nee? Kijk dan deze videofilm ter opfrissing van het geheugen. Er zijn elke dag 3 voorstellingen en ik geloof dat de voorstellingen overdag nog niet helemaal zijn uitverkocht.

Het Red Sound festival is nu al zo succesvol dat er vanavond een extra concert is ingelast en wel van Asko | Schönberg & Synergy Vocals die in de kunsthal Steve Reich’s Music for 18 Musicians doen. Drie keer raden wie daar vanavond (vanaf de heerlijke tijd 23.30, ow yeah!) heerlijk aan ’t wegdromen is. Jawel hoor!