HuMobisten

Ik was een keer met mijn moeder in de Terp, een winkelcentrum in het hartje van Capelle aan den IJssel, toen —wonder boven wonder— één van mijn lievelings tv-programma’s live aanwezig was. In een nabijgelegen zaaltje of zoiets werd namelijk live ge-Ren-je-Rot!. Het is allemaal nogal droomachtig opgeslagen in een diep kamertje in mijn hersentjes dus vergeef me mijn vaagheid.

In elk geval, dat lievelings tv-programma was dus ‘Ren je rot!’ met mijn lievelings-tv persoonlijkheid Martin Brozius, aka ‘die meneer uit het laboratorium van Peter en de vliegende autobus’. En die was er gewoon?! yes! Kwam wel goed uit voor mijn moeder, want die kon eindelijk eens even rustig de Albert Heijn in zonder dat continue geouwehoer aan deur hoofd en ze besloot me dus maar bij Ren je rot achter te laten. Het was immers mijn favoriete programma.

Maar toen ik eenmaal bij de andere kindjes zat, te kijken naar een soort droom (wat normaal gesproken alleen op tv gebeurde, gebeurde nu recht voor mijn ogen), en die meneer niet zoals bij ons thuis veilig opgesloten zat in de kathodestraalbuis van onze gloednieuwe (kleuren!)televisie, maar gewoon daar ècht stònd, werd het me allemaal even te veel en ik begon te huilen dat het een lust was. Zo erg zelfs dat Brozius zelf eraan te pas moest komen en me uiteindelijk uit de hele setting heeft laten verwijderen. Oeioeioei, wat was dat vervelend voor mij. Gelukkig kwam mijn moeder, die al snel op de hoogte was (hoe? dat snap ik nog steeds niet, maar het zal makkelijker zijn geweest daar iedereen elkaar vroeger kende of zelfs aan durfde te spreken) en die heeft toen waarschijnlijk een ijsje of een patatje voor me gehaald om weer een beetje tot rust te komen.

Bij nader geYouTube blijkt Martin Brozius ook in bovenstaande serie ‘Kort en Klein’, een (VARA)programma vol komische sketches met o.a. Jeroen Krabbé en Carry Tefsen te hebben gespeeld én in (kunt u mij de weg naar) Hamelen (vertellen, meneer?), wat ik nog nooit heb gezien, maar wel vaak heb gehoord, want wij hadden die LP van de Leidsche Sleuteltjes die hits eruit zongen thuis en die draaiden we onmin vaak. Poeh… wat een geheugen ineens… Nu is Martin Brozius gisteren helaas op 67-jarige leeftijd dood gegaan. Ik vond dat niet leuk om te horen. Het raarste is dat ik als kind, net als tegenwoordig weer eigenlijk, echt en tv-echt niet goed van elkaar kon onderscheiden. Voor mijn gevoel presenteerde Martin Brozius gewoon 24 uur per dag Ren je Rot, tenzij ie eens voor de aardigheid in het laboratorium met Lex Goudsmit kauwgomballen aan het uitvinden was waar je van kon gaan vliegen. Zulke meneren kunnen toch niet dood? Blijkbaar toch.