Vandaag is het afstuderen geblazen voor de Willem de Kooning Mode eindexamenstudenten. Het is zojuist voor het eerst vertoond, om 16.00 uur, dan om 19.00 uur nog eens en dan een laatste keer om, ik dacht, 21.00, maar kan ook 22 zijn. Ik was op die van 16.00 uur en ja, ’t was wel aardig. Allereerst zag de locatie er goed uit en de ontvangst ook en de catwalk lag er lekker uitgelicht bij. Na wat problemen (een man zei door een microfoon ‘we hebben wat probleem techniekjes’) begon het modieus laat (plusminus om 16.25). Het begint dan met wat 2e en 3e jaars gedoe (wat helemaal niet zo stom was) en erna de jongens en meisjes waar we voor zijn gekomen.
Over het algemeen was ik niet onder de indruk van de herhalingen van herhalingen van herhalingen (die je op zo’n feestje sowieso vaak ziet, dus ik was er dan ook niet verbaasd over). Maar toen gebeurde het, een ingetogen collectie met aandacht voor simpel, leisure, (mode)geschiedenis, vrouwelijkheid, verborgenheid, kleuren die niet uit de lucht gegrepen lijken en liefde voor details kwam langsgelopen en ik werd wakker uit een saaie, contemporaine nachtmerrie waarin niet bijster veel leek te gebeuren. Heel erg goed Ruby Verhoeven! (zie afbeelding hierboven) De titel van je collectie ‘Ik zie ik zie wat jij niet ziet’ klinkt me iets gefrustreerd in de oren, maar oké, dat wordt je van vier jaar tussen het zelfingenomen mode-gezeik van modestudenten in zitten waarschijnlijk vanzelf.
Enfin, toen kwam er weer een hele tijd niets en ja hoor, na een minuut of twintig nog één: Serena Asselman (oei, wat een slecht excuus voor een weblog), die met een bijna ‘grafisch’ te noemen invalshoek (denk Pierre Cardin in de vroege jaren zestig, gecombineerd met een jaren ’50 Hollywood zwier) èn een goed gevoel voor ironie de show wat leven in heeft geblazen. Goed en sterk werk, verhalend, op zichzelf staand en goed afgewerkt. Hup! Voor jezelf beginnen!
Ik zat tegenover Wilma (van de bibliotheek) en tante Wil (ex mode opperhoofd WDKA) en betrapte mezelf er steeds op dat ik jaloers was op de mensen die naast en achter ze zaten te grinniken om hun continue stroom van bijtende kritieken. Naast mij zaten twee meisjes die alleen maar de hele tijd tegen elkaar zeiden ‘dit kan echt niet hoor!, dit kan echt niet hoor!’. Ik wilde er een met mijn elleboog een bloedneus bezorgen, maar ik had net mijn nieuwe lederen Magiel La Rivière oldskool newskool jas voor het eerst aan, ook gelijk weer zo zonde.
One Comment
Ha, ik was er ook en zat met Lois van 11 naast Wilma van de Biep. Tegenover ons zat een oudere dame, prachtig gekleed in oranje/roze met een enorme sierlijk grijze knot. Wat ik een leuke collectie vond was de ‘meisjes met baarden’. Lo van 11 deelde mee dat ze niet van rafels en breisels houdt. Zo zie je maar weer.