Yearly Archives: 2012

neue welle

The other day I was asked to make something chalky on Bar3’s charcoal grey wall. It became this here little étude called ‘Homey Universalis on… Fanaticism’ and it’s mainly about humans expressing the need to call certain stuff ‘divine’. Hope you like it! Extra special thanks go out to Jules Schoonman and Lisa Gliederpuppe for excellent DJ’ings during its vernissage, Gregory Miller for the lending of his exceptionally handy toy and Jeroen Sikma and Tjeerd Hendriks for inviting me over to make ‘something’.

If you want to see it ‘live’, it’s up there until at least january 8th. So, have a coke and a smile out at Bar3, it’s a lovely bar where —pretty unusual in Rotterdam— VERY nice music is being played.

‘Homey Universalis on… Fanaticism’
chalk on charcoal wall / 2010-2012

long distance runner

Some 5, 6, 7 (8?) years ago I discovered a deep rooted love for running. I was craving running from point A to point B like I used to do with my friends whenever we needed to be somewhere when we were children. Of course in those days we never needed to be far from where we were. The whole running thing stopped when we were supposed to be cool to get the attention from people from another world: girls. From that moment on anything physical was considered ‘way too much effort’. Gym classes in school were skipped and field hockey was cool because of after-match-beer-drinking and pre-practice-reefer-smoking. I was a field hockey defender —the one that was supposed to stay in the goal next to the keeper defending the tiny space our goalie couldn’t reach at penalty corners, even if it meant lose teeth, brain capacity or in most cases aching shins for a couple of days. But at least it meant I didn’t have to run like hell like the others and thus I was cooler than my fellow defenders. It was the best of times… well, it was the okay’est of times.

After that a long time with bands and other underground-related jobs came along, none of it had to do with physical effort whatsoever. Except maybe the carrying around of heavy equipment, most of it had to do with mental growth. I guess I also won’t have to inform you on the physical life of an average graphic designer, which mostly consists of fighting back aches and Repetitive Strain Injured arms, wrists and necks.

So, at the age of 28, 29, 30 or so, I suddenly had developed an interest in running, I think it was again Vincent my long time friend whose two-room house I just had moved into (when he moved out, by that time I was too much of my own person to share housing with buddies). Vincent had also just started running and had told me about the spiritual effects it had on him. I figured ‘what the hell’ and bought a pair of running shoes, the house was located near the park and around the lake up there was (and still is) a terrific running spot. The first two or three times killed me, but a fourth of fifth time I was able to run around the lake. Six weeks or so later I started running twice around the lake and after three months I had lost some 35 pounds of body fat I had gained during the before mentioned ‘era of cool’. But then came something I wasn’t quite prepared for: the fall/winter season started. At first I didn’t run because I thought ‘maybe tomorrow it won’t rain as bad as now’, but after a few weeks a run around the lake took me as much effort as it had in one of my early days. Then it became really cold and snow froze my lust for runs. I froze up and the running days had ended. Not counting a couple of times where I tried to come back to running but never tried too hard (not counting one time when a heel injury had scattered my dreams of the glorious comeback tour of 2011)

Until now, this time I started running just after summer, so I’m actually getting the hang of it while it’s getting really cold (already am I looking forward to still running when temperature starts to rise and flowers and trees start blossoming). I’m back where I had left off, after two months of running today I ran my first round around the lake taking me under half an hour.

People ask me ‘how can you do a sport where there’s no actual contest-factor involved?’, to those I will say this: ‘there is’. Just start running and you’ll find out there’s this huge contest between you and ‘you — couple days ago’ going on. Also, and this is going to sound mushy, running makes me feel ‘part of wildlife’, like clubbing on X. Now besides all that, there’s this whole new level of ‘making the ultimate soundtrack for a run’ thing going on which makes it both a contest AND an art, where one has to, through trial and error, find out how he responds to several different tunes while running in several different moments of the run. For instance, the other day I started of with Wagner’s ‘ride of the valkyries’, which gave me a WAY too fast start I totally collapsed halfway through the run. Today I played Blonde Redhead’s Penny Sparkle, which all seemed perfection but still I almost gave up about five minutes before the finish (as I had been running slightly too fast, I guess), then it hit me ‘NOW would be a great time for Wagner’. ‘The Ride’ turned out everything I had hoped for, that epic tune damn straight slapped me in the face and I gained some of that winners’ euphoria while getting my breath back and started a pace that felt secure and strong. It paid off and I made it to finishing point a stronger man.

If you’re thinking about joining the runner’s (mostly very individual) community, but somehow you still wonder if that’s for you or not: JUST TRY IT! It’s the Oprah’s Book Club of the body my friend!

Signing out,
your pal,
Rufus Ketting (HuMobist and runner)


I am sorry we’re not posting a lot. Busy times over here.
I need all the time of my life with the edit of my film Rotterdam 2040.
So I am in my UFO, you know…

But I can say you this… I am nominated for the Dolf Henkes Prize 2012. Really stoked man! Geeezz…

Te Koop!

10 zeefdrukken getiteld ‘Zonder Haar’, onderdeel van ons laatste nieuwe mixed-mediale hoogstandje ‘Wish you were here’, 2012.

Anyway: oplage 15 stuks, 2 kleuren, afmeting: 42 x 21 cm.
PRIJS: € 40,- (excl. verzendkosten), hand-genummerd, hand-ge‘titeld’.

Can’t wait to see…

More info here.


Gisteren was ik voor het eerst sinds 1000 jaar weer op de museumplein open lucht bioscoop. Het was er erg knus. Sommige (vooral wat oudere) mensen klaagden vooral heel erg over het entreebeleid, maar voor de rest: gezellig en geen gemopper.

Ik heb ‘beginners’ gezien en twee vogels die voor het scherm langs vlogen. Op een gegeven moment wees Suus naar een lichtje in de lucht dat in een soort baan over ons heen bewoog. ‘een vliegtuig’ fluisterde ik. ‘Nee’, zei Suus, ‘dan zou dat lichtje knipperen…’. Ik dacht even na en vroeg ‘een satelliet?’. Suus glimlachte en knikte van ja. Het was een goeie avond.

Hier de rest van het programma, voor wie er wat aan heeft.


1 and 2

Zo wat was het druk…
…daardoor wel heel mooi drukwerk geworden.
Met dank aan 75B, Stefan Tijs, Danny Lelieveld en Veenman+
Trots op m’n twee boek(ies) 13 minuten en Pschorry!.

13 minuten
2012, 184 pages.
Design: 75B
Publisher: OorlogsVerzetsMuseum Rotterdam
Printing: Veenman+

2012, 64 pages.
Design: Studio Stefan Tijs
Publisher: Gyz La Rivière for ZigZagCity
Printing: Veenman+

artikels uit het plaatje: NRC Handelsblad & De Havenloods.

Quint, Psyche en Jeroen S. Rozendaal

Kent u Jeroen Rozendaal? In a nutshell: de ‘hardest working guy in showbusiness’, de bijkans enige intellectueel in de omhooggevallen gesubsidieerde filmwereld, de netste shockrocker van Nederland en de meest anti-revolutionaire theatermaker van wellicht wel de wereld.

Naast de vele beroepen die Jeroen Rozendaal uitoefent (filmer, filmproducent, scenarioschrijver, muzikant (en multi-instrumentalist), interviewer, professor, cabaretier, acteur, audio-technicus, dramaturg, amateur-verzamelaar van obscu- en rariteiten, muze van de HuMobisten èn fulltime Suske en Wiske-fan!) —en dan bedoel ik niet halfbakken, zo nu en dan, of ‘een beetje half’, nee: UIT-OEFENT— is hij ook al sinds god-weet-hoe-lang verbonden aan de jongerenheatergroep Quint. Naast het verzinnen welke stukken theatergroep Quint zou moeten spelen, schrijft Jeroen ook de scripts en regisseert hij de jongelingen (in leeftijd variërend zo tussen de 12 en 22 —vermoed ik, maar wat weet ik van leeftijden?!) naar zichzelf ontstijgende hoogten. Ik weet dat, omdat ik meestal naar de voorstellingen (die standaard in de kleine zaal van het Capelse Isala Theater worden opgevoerd) ga kijken. Ik heb in de laatste jaren al iets gezien over een band, iets met een cabaretgroep die kapot gesubsidieerd dreigt te worden (met in de achtergrond een land dat op allegorische wijze Chinezen als onmensen wegzet) en een bewerking van een Isaac Asimov short waarin ruimte een meervoudig ambigu begrip is. Allemaal best goed spul en elk jaar een beetje beter dan het vorige, maar frankly speaking ben ik elk jaar als Jeroen aan het oefenen is met die half-volgroeide rotzakken de mening ‘waarom doe je dit in godsnaam nog?’ toegedaan. Want hij doet het natuurlijk niet een beetje, maar VOLUIT en vooral tijd-opslorpend.

Welnu, dat ‘waarom’ heeft zich vorige week in twee uur tijd volledig aan me geopenbaard tijdens de opvoering van J’s magnum opus ‘Psyche – het spel van de ziel’ (een bewerking van Louis Couperus noodlottige sprookje). Het stuk werd gespeeld door eerdergenoemde jongerentheater gezelschap Quint, maar versterkt met nestor Fred van der Hilst (een enorm slimme keuze van Jeroen, want door deze ene volwassen acteur in te lijven, lijkt het alsof de andere karakters niet anders dan door, excusez le mot, kinderen gespeeld kunnen worden. Wat eigenlijk ook gewoon zo is. Briljant! Verder is het voor Jeroen de eerste keer dat er dans in het stuk is geïntegreerd en dan gelijk op een wel heel stilistische, soms komische en doeltreffende manier, chapeau Renate de Jong —echt GOED!

Verder is het ontwerp van het stuk enorm vintage, want SUPER jaren ’70. Wat erg vermakelijk is en gek genoeg ook heel erg past bij het stuk. Misschien komt het wel omdat Jeroen’s benadering ook zo lekker seventies is. Met een mix van Living Theatre-achtige artisticiteit en het soort melancholisch-afstandelijke sociale betrokkenheid van J.J. de Bom. Holy hell! Ik zag nog niet zo lang geleden het zoveelste stuk van Jetse Batelaan (Bonte Avond van Body Builders) en verklaarde al het andere thater —zoals ik na al zijn voorstellingen doe— zo dood als Mary Dresselhuys zelve, maar Jeroen en zijn jongens laten in een dikke 2 uur zien waarom ‘oervormen’ het nog altijd keihard kunnen waarmaken en jou kunnen laten sidderen, grienen en soms zelfs wat nadenken om de kapriolen op zo’n podium: heerlijk! Met gewiekste theater-oplossingen, schitterende symbolische teksten (die vooral wrang en tegelijkertijd waarachtig klinken uit de monden van kinderen), leuke liedjes, goed gekozen design en een tempo dat 140 minuten lang steeds maar doorzet, niet vertraagt, niet versnelt, maar op zijn noodlot afstevent, als een sprookjestrein die van ‘Er was eens…’ gestaag doorrolt naar ‘…en haar dood voltrok zich pijnlijk en onafwendbaar’.

En dan komt het: uiteraard heb je alleen van deze voorstelling kunnen genieten, wanneer je op één van de vijf (5!) voorstellingen in Capelle aan den IJssel aanwezig bent geweest. Alle vijf in het voornoemde Isala Theater, een plek waar je je laatste adem niet graag uit wilt blazen. Dus niet in, ik noem maar wat, DE KLEINE ZAAL VAN DE ROTTERDAMSE SCHOUWBURG!!, of IN HET RO THEATER!!!, of van mijn part BIJ HET O.T.!!!!! Terwijl dat gewoon zou kunnen natuurlijk. Een weekje of zo. Ik noem maar wat…


Afgelopen 26 april, gaf ik een leuke lezing op het Festival of Games voor alle laatstejaars Grafisch Lyceum studenten van Nederland. In eerste instantie snapte ik niet helemaal hoe mijn vrienden van X|Media|Lab in godsnaam op het idee waren gekomen mij te vragen, maar toen ik me eenmaal ging bedenken wat games voor een rol in mijn eigen leven hebben gespeeld, bleek dat groter te zijn dan op eerste gezicht.

Ik heb de studenten verteld over mijn avonturen met pacman, de space invaders, de latere periode met Activision en de wondere (totaal freaky surrealistische) wereld van de Commodore 64. Hoe de spellen zich voor 90% in de hoofden van hun gebruikers afspeelden en hoe het vermogen van deze gebruiker om abstract te denken (althans, in abstracties van vormen) werd gevoed door juist het gebrek aan usable memory.

Het werd een hilarische middag, met veel van dit soort beeld:

Wat ook bijzonder was, was de locatie. Het Festival vond plaats in de jaarbeurshallen en mijn presentatie speelde zich af in de zogenaamde MEDIA PLAZA, een hypermoderne posh-versie van een Kubrickiaans presentatie-centrum, waarvan ikzelf in het midden stond met mijn MacBookie en mijn presentatie op maar liefst vier (4!) schermen tegelijk om mij heen te volgen was. Pretty fuckin’ cool als je het mij vraagt. Thanks voor de hook-up, Djoemila!

hier een grappig filmpje over hoe dat er ca. uit zag:
kleiner – Wi-Fi