de post die je wist dat zou komen…

Het platte Nederland, dat ben ik op den duur maar gaan omarmen. Het Nederland van De Rijdende Rechter, de Voice en Frans Bauer, het Nederland van een dagje Efteling, knakendag bij Sparta en troep verkopen op Koninginnedag. Het Nederland van volle Pathé Theaters en lege filmhuizen, het Nederland waarbinnen werkelijk ELK dingetje dat ‘anders’ is (een fiets zonder remmen, een gekke muts, Vans), uiteindelijk verandert in een breed gedragen nieuwe ‘counter-cultuur’, een Nederland zonder schaamte, zonder smaak en vooral zonder idee. Een Nederland waarvan ca. tachtig procent van de inwoners de taal niet machtig is. Maar een Nederland dat wèl keihard om zichzelf kan lachen. Een Nederland van dikkertjes en dommerds, een Nederland waar ster-advocaten zichzelf uiteindelijk verliezen en als vaste gasten bij RTL Boulevard figureren en een land waarin begaafde dichters niet kunnen overleven zonder Waku Waku.

Ik heb geleerd maar te gaan houden van de dingen die me vroeger beangstigden, aangezien 1. ze nooit meer terugveranderen en 2. ik dingen niet per se moet schuwen, alleen maar omdat ik me beter voel dan de rest.

Hield ik altijd al van dit crazy land? Nee! Ook ik had mijn bedenkingen bij dat domme gedoe. Maar wat blijkt; deze laatste crisis (behalve een financiële ook een identiteitscrisis) dreef de verschillen zó ver uit elkaar, dat ik me nergens meer echt thuis voelde, niet bij televisieprogramma’s over mensen die aan obesitas lijden en ‘binnen 6 maanden 100 kilo moeten afvallen!’, maar al helemaal niet bij debatten waar ik me groen en geel erger aan elke mening die zogenaamd ter zake doet. Multatuli’s gevleugelde tekstregel ‘Een ruiter viel van zijn paard, sindsdien noemde iedereen die van een paard viel zich een ruiter’ kwam vaker dan eens bij me op. Niet alleen bij debatten, maar ook bij talkshows, in galeries en op tentoonstellingen, bij concerten en in theater-foyers, waar het publiek na de voorstelling elkaar nog zonodig even moet uithoren over het zojuist geziene. De onzin die je dan te horen krijgt is dikwijls dodelijk! En dan heb ik het nog niet eens over de meningen van die ‘voedsel-terroristen’ die stiekem boos zijn als jij een whopper bestelt, omdat zij straks mee moeten betalen als jij kanker krijgt, maar zich een ongeluk schrikken als ze je in de eco-supermarkt tegenkomen ‘omdat jij daar helemaal niet thuishoort’. Dat hokjes-denken als vervanger van die zuilen die iedereen zo mist, kap daar nu toch eens mee!

Het is niet zo gek dat ik, met mijn natuurlijk aangeboren voorlopersrol, eerder wegstap van het zogenaamd elitaire Nederland (dat in werkelijk een conservatieve bende is waar je ‘u’ tegen zegt), maar dat ze dan ook nog eens achter me aan rennen om me terug te roepen als ik bijvoorbeeld gratis en puur voor mijn eigen lol in een Koningsnummer-videoclip verschijn, denk ik ‘dit hoeft niet, jongens… laten we elk ons eigen weg gaan!’. Het bizarste vind ik nog dat ik mijn liefde en fascinatie voor het Koningshuis vaker dan eens heb uitgesproken, terwijl ‘zij’ hun afgrijzen voor datzelfde koningshuis ineens lijken te zijn vergeten. Maar het gekste is natuurlijk niet dat mensen mij op de vingers tikken, maar dat ze ineens allemaal een mening hebben over dit ding dat duidelijk niet voor hun bedoeld is. Want waarom voelen ze zich nu ineens allemaal aangesproken als het om een fucking kroning gaat die, dat zijn ze dan ineens vergeten, natuurlijk een bijzondere schertsvertoning is? Een RTL-kroning voor een lintjesknipper! (ik zie dat persoonlijk anders, maar als ik me eens in hen verplaats…). Die fijnzinnige salon-wereldverbeteraars hebben toch ook geen mening over hoe een Champions League finale in beeld wordt gebracht, het kapsel van Marianne Weber, of over de set-dressing van het Big Brother huis? Waarom dan dit lied ineens zo persoonlijk nemen, waarom wil je je dan ineens bij het volk scharen, juist wanneer het om een fucking ‘kroning’ gaat? Serieus, hebben jullie niets beters te doen? Of nou ja, niets ‘anders’?

One Comment

  1. Posted May 21, 2013 at 6:56 pm | Permalink

    Luciditeit begint meestal midden in een gewone droom als de dromer zich ineens realiseert dat zijn ervaringen niet echt zijn, meestal nadat er iets onmogelijks of ongebruikelijks gebeurt (vliegen bijvoorbeeld). Sommige mensen worden lucide zonder duidelijke aanwijzing. De mate van luciditeit kan variëren. Bij een hoge mate van luciditeit heeft de dromer in de gaten dat de gebeurtenissen zich in zijn hoofd afspelen, dat er geen echt gevaar dreigt, dat hij in werkelijkheid in bed ligt en ieder moment wakker kan worden. Bij een lage mate van luciditeit is de dromer zich bewust genoeg om de gebeurtenissen te sturen, maar onvoldoende om zich te realiseren dat ze niet echt zijn. Lucide dromers beschrijven hun dromen vaak als spannend, kleurrijk en fantastisch. Sommigen beschouwen het als een spirituele ervaring en beweren dat het hun leven en hun visie op de wereld heeft veranderd. Lucide dromen blijven de dromer beter bij dan andere soorten dromen, zelfs beter dan nachtmerries . Stephen LaBerge , een bekende onderzoeker van lucide dromen, heeft mensen die doelbewust lucide dromen nastreven ‘oneironauten’ genoemd (droomreizigers). Ofschoon hij zich voorstaat dat hij degene is die voor het eerst met het fysiologische bewijs kwam van lucide dromen, strookt dit niet met de werkelijkheid. De Engelse onderzoeker Keith Hearne deed het namelijk eerder, doch diens bevindingen bleven hangen binnen een besloten netwerk. In 1981 publiceerde LaBerge een studie waaruit bleek dat mensen tijdens hun droom via oogsignalen aan konden geven dat ze lucide waren. De oogsignalen en hersengolven werden via elektrodes geregistreerd, en sindsdien is lucide dromen een wetenschappelijk geaccepteerd verschijnsel.