Category Archives: dit moet wel een heel bijzonder iemand zijn

a view to a kill

De Dordtselaan. Op de bovenste verdieping van een flat mocht ik een nacht komen tukken. Er woont daar een man die Wassenaar inruilde voor Zuid. Het uitzicht is voortreffelijk, zo ook de kookkunst van deze persoon. De beste man ziet een toekomstige link tussen Kop van Zuid, Rijnhaven, de Kaap, Afrikaanderplein en Maashaven. Eten zal datgene zijn wat volgens hem de gebieden met elkaar gaat verbinden. Eten staat voor leven, dus wie weet gaat hij gelijk krijgen. Hij heeft zich in ieder geval enorm uitgesloofd in zijn keuken. In de Dordtselaanflat van architect S. van Embden uit 1953 huurt hij drie woningen. Van twee woningen heeft hij een gemaakt waar hij zelf in woont en de derde woning ernaast is voor (buitenlandse) gasten. Op Zuid bestaat sinds dit jaar daardoor een artist in residence die niet voor niks ‘a View with a Room’ heet.

Op Zuid heb je onder meer al een gastenverblijf voor (buitenlandse) kunstenaars aan de Talingstraat in stichting BAD. Maar voor dit gastenverblijf op de negende verdieping, zullen voornamelijk buitenlandse schrijvers, filosofen, fotografen en andere vrijdenkers uitgenodigd worden. Ik heb de eer gehad om als Noorderling van de Rotterdamse rivier in dat jaren vijftig flatje te mogen verblijven. Als je naar buiten kijkt is het eerste dat opvalt, de verrassende hoeveelheid bomen die Rotterdam Zuid in zijn bezit heeft.

Goed, Zuid is voor mij niet nieuw. Vroeger ging ik naar school op Zuid, bij de Slinge (vlakbij de modewinkel van Coen Moulijn) en later aan de Quackstraat in Charlois. Aangezien het metrostation Maashaven pal voor de deur van de flat te bewonderen is, moest ik veel terugdenken aan de beruchte tramlijn 2, die ik vanaf hier moest nemen. Tram 2 was altijd een gedoe met een hoop kattenkwaad, als je begrijpt wat ik bedoel. Dit gold tevens voor de RET bussen nummers 70 en 77 van de metrohaltes Zuidplein en Slinge verderop. Door mijn schooljaren in mijn (latere) tienertijd heb ik toch altijd een zwak voor Zuid gehouden.

De man uit Wassenaar heeft allerlei ideeën voor het (persoonlijk door hem omgedoopte) Maashavenplein dat tussen het metrostation en de flat ligt. Dan runt hij ook nog het ‘Theater aan de Laan’ aan de zijkant van de flat op de Dordtselaan 19. Kortom, lekker bezig dus. Hij vertelde mij het verhaal dat het Maashavenpleintje en het metrostation als de poort naar Zuid fungeert, aangezien er dagelijks veel (buitenlandse) nieuwkomers uitstappen, voor goedkope woonruimte. Je kan dus ook zeggen dat deze omgeving de poort naar Nederland is. De Maashaven blijft daardoor een echte haven. Mensen van ver spoelen daar aan. Oftewel, een toplocatie voor een gastenverblijf.

Ook wel een ironische locatie, aangezien er vroeger een commissie aan te pas moest komen als je aan de Dordtselaan wilde wonen. Dan kwam de commissie kijken waar je woonde om te zien of je wel proper genoeg was. Om bij ‘hun’ deftige Dordtselaan te mogen horen.

In de naam zit al een verwijzing. Het is altijd al een soort poort geweest: de Dordtselaan is samen met de Dordtsestraatweg de oude weg richting Dordrecht. En volgens Wikipedia heeft Keizer Napoleon zich al met de Dordtsestraatweg lopen bemoeien. Inmiddels is de Dordtselaan ook bekend vanwege de Tour de France. Het blijft dus een chique bedoening daar.

Eric Dullaert praat in ieder geval deftig, terwijl hij gek is op straattaal. Maar ja, dat ‘ken ook nie anders als je daaro woon’. Eric, die kill is ok…

foto (boven): Tim Boric, 1983
foto (onder): postcard, Dordtselaanflat

spreekbeurt

Potsie!

Moet ik even uw aandacht:

Deze week doe ik per ongeluk en bij wijze van HOGE uitzondering twee keer mee aan ‘een ding’ waarbij mijn mening door mezelf zal worden voorgelezen vanaf (vermoedelijk) een vel papier.

De eerste keer zal dat dus plaatsvinden in Arnhem, en wel a.s. donderdag te Theater a/d Rijn in het kader van en onder de bijzondere noemer ‘Dictaaltuur’ een soort onderdeel van een onderdeel van een zijgeprogrammeerd extra podium. Stefan Tijs speelt dan ook nog een (niet te onderschatten!) bijrol. Of, nou ja, die bijrol is eigenlijk dus WEL te onderschatten (en zeer eenvoudig ook!), maar ik probeer u middels deze bijzin toch op andere ideeën te brengen omtrent de waardering van zijn performance.

En dan heb ik het nog niet eens over de tweede keer, die namelijk a.s. vrijdag plaats heeft en wel in WORM ter glorification van de NO LIMIT avond ‘THE AMAZING RISE OF PHOTOSHOP’, of de THE AMAZING RISE OF PHOTOSHOP avond ‘NO LIMIT’, dat is me in het geheel niet duidelijk. Wel zal ik een en ander over Photoshop vertellen. Wat het is, wat het niet is, wat het helemaal niet mee heeft te maken, wat er aan heeft en wat het goed voor is.

Komen dus! (het kost wat, maar het wast dan ook een berg!)

Jimi, een logé

Net nu je weer thuis bent
begint het hier te
s
n e w n
e u e

als je nog hier zou zijn
konden we door een

 

b e     snee  uw     d

Kralingse bos wandelen

rennen, naast de fiets of lekker los
zomaar
achter elkaar aan
lekker wroeten bij een molshoop
of wat dan ook

jouw staart
zou dan
net
boven een
dik pak uitkomen

altijd maar keihard
zwiepend, zo ben je
altijd maar aan
het pretten en
stuiven

 

je zou je
verstoppen,
per ongeluk
natuurlijk,

maar toch: heel professioneel

 

maar als ik je na een seconde of drie
nog niet had gevonden zou je
je schuilplekje verraden
door naar me te roepen

‘Hier! Hier ben ik’
of wat je dan ook met ‘WOEF WOEF WOEF!’ bedoelt

Maar ik keek net nog even
voor de zekerheid
en dat is niet zo
Je bent hier helemaal niet

Hoorde ik nou iets?

Quint, Psyche en Jeroen S. Rozendaal

Kent u Jeroen Rozendaal? In a nutshell: de ‘hardest working guy in showbusiness’, de bijkans enige intellectueel in de omhooggevallen gesubsidieerde filmwereld, de netste shockrocker van Nederland en de meest anti-revolutionaire theatermaker van wellicht wel de wereld.

Naast de vele beroepen die Jeroen Rozendaal uitoefent (filmer, filmproducent, scenarioschrijver, muzikant (en multi-instrumentalist), interviewer, professor, cabaretier, acteur, audio-technicus, dramaturg, amateur-verzamelaar van obscu- en rariteiten, muze van de HuMobisten èn fulltime Suske en Wiske-fan!) —en dan bedoel ik niet halfbakken, zo nu en dan, of ‘een beetje half’, nee: UIT-OEFENT— is hij ook al sinds god-weet-hoe-lang verbonden aan de jongerenheatergroep Quint. Naast het verzinnen welke stukken theatergroep Quint zou moeten spelen, schrijft Jeroen ook de scripts en regisseert hij de jongelingen (in leeftijd variërend zo tussen de 12 en 22 —vermoed ik, maar wat weet ik van leeftijden?!) naar zichzelf ontstijgende hoogten. Ik weet dat, omdat ik meestal naar de voorstellingen (die standaard in de kleine zaal van het Capelse Isala Theater worden opgevoerd) ga kijken. Ik heb in de laatste jaren al iets gezien over een band, iets met een cabaretgroep die kapot gesubsidieerd dreigt te worden (met in de achtergrond een land dat op allegorische wijze Chinezen als onmensen wegzet) en een bewerking van een Isaac Asimov short waarin ruimte een meervoudig ambigu begrip is. Allemaal best goed spul en elk jaar een beetje beter dan het vorige, maar frankly speaking ben ik elk jaar als Jeroen aan het oefenen is met die half-volgroeide rotzakken de mening ‘waarom doe je dit in godsnaam nog?’ toegedaan. Want hij doet het natuurlijk niet een beetje, maar VOLUIT en vooral tijd-opslorpend.

Welnu, dat ‘waarom’ heeft zich vorige week in twee uur tijd volledig aan me geopenbaard tijdens de opvoering van J’s magnum opus ‘Psyche – het spel van de ziel’ (een bewerking van Louis Couperus noodlottige sprookje). Het stuk werd gespeeld door eerdergenoemde jongerentheater gezelschap Quint, maar versterkt met nestor Fred van der Hilst (een enorm slimme keuze van Jeroen, want door deze ene volwassen acteur in te lijven, lijkt het alsof de andere karakters niet anders dan door, excusez le mot, kinderen gespeeld kunnen worden. Wat eigenlijk ook gewoon zo is. Briljant! Verder is het voor Jeroen de eerste keer dat er dans in het stuk is geïntegreerd en dan gelijk op een wel heel stilistische, soms komische en doeltreffende manier, chapeau Renate de Jong —echt GOED!

Verder is het ontwerp van het stuk enorm vintage, want SUPER jaren ’70. Wat erg vermakelijk is en gek genoeg ook heel erg past bij het stuk. Misschien komt het wel omdat Jeroen’s benadering ook zo lekker seventies is. Met een mix van Living Theatre-achtige artisticiteit en het soort melancholisch-afstandelijke sociale betrokkenheid van J.J. de Bom. Holy hell! Ik zag nog niet zo lang geleden het zoveelste stuk van Jetse Batelaan (Bonte Avond van Body Builders) en verklaarde al het andere thater —zoals ik na al zijn voorstellingen doe— zo dood als Mary Dresselhuys zelve, maar Jeroen en zijn jongens laten in een dikke 2 uur zien waarom ‘oervormen’ het nog altijd keihard kunnen waarmaken en jou kunnen laten sidderen, grienen en soms zelfs wat nadenken om de kapriolen op zo’n podium: heerlijk! Met gewiekste theater-oplossingen, schitterende symbolische teksten (die vooral wrang en tegelijkertijd waarachtig klinken uit de monden van kinderen), leuke liedjes, goed gekozen design en een tempo dat 140 minuten lang steeds maar doorzet, niet vertraagt, niet versnelt, maar op zijn noodlot afstevent, als een sprookjestrein die van ‘Er was eens…’ gestaag doorrolt naar ‘…en haar dood voltrok zich pijnlijk en onafwendbaar’.

En dan komt het: uiteraard heb je alleen van deze voorstelling kunnen genieten, wanneer je op één van de vijf (5!) voorstellingen in Capelle aan den IJssel aanwezig bent geweest. Alle vijf in het voornoemde Isala Theater, een plek waar je je laatste adem niet graag uit wilt blazen. Dus niet in, ik noem maar wat, DE KLEINE ZAAL VAN DE ROTTERDAMSE SCHOUWBURG!!, of IN HET RO THEATER!!!, of van mijn part BIJ HET O.T.!!!!! Terwijl dat gewoon zou kunnen natuurlijk. Een weekje of zo. Ik noem maar wat…

skateboard!

Thanks to Marcel Veldman for sharing…

Child’s Play

How to OLLY

coolposters

Olly Moss

Artist of the Streets

Magazijn van de Passie

gyz def.indd

Magazijn van de Passie
(Magazijn van het Geluk #27)

donderdag 24 maart 2011
18:00 ~ 20:00
Rotterdamse Schouwburg

gratis entree (wees op tijd a.u.b.)
met eten (Schouw Burger): € 11,90

Guests:
Carla van der Marel (Bezoekers Arena Front)
Elseline Hokke (We Own Rotterdam)
Jetti Steffers (Maatschappij voor Volksgeluk)
Daniel van den Broeke (Bond voor Wilde Dansers)
Jan Zoet (Directeur Rotterdamse Schouwburg)
Hajo Doorn (Chef de mission van WORM)

LIVE:
Me Like You

Gyz La Rivière is deze avond gastcurator tijdens het Ro Festival.
Presentatie van de talkshow is in handen van Jack Wouterse en Liet Lenshoek.

Ter gelegenheid van deze avond zal ook nog het aanjaag essay Treurniet (door Gyz La Rivière geschreven op uitnodiging van TENT) ten doop worden gehouden.

Na afloop van Magazijn van de Passie kun je doorrollen in onschuld, aangezien de voorstelling Onschuld van het Ro Theater om 20:15 begint.

Meer info?

What’s Up, Fatlip?

Yesterday I was chillin’ with my Fret Woei and we were watching What’s Up, Fatlip? It had been a long time since I saw this film (by Spike Jonze). In case you haven’t seen it, check it out, cause it’s a Bizarre Ride II The Pharcyde! Here’s part 2 and part 3