Vroeger vond ik ‘wist je dat’-jes in schoolkranten, clubbladen en waar die dingen nog meer in stonden altijd he-le-maal te gek. Ik weet niet waarom, maar wist-je-dat items konden mij zeer bekoren. Ik dacht ook altijd hardop ‘nee! nietwaar?!’ of ‘ja man, al lang!’. Misschien had het iets met het triviale van algemene kennis te maken, want mijn wist-je-dat-obsessie van een decennium later verplaatste zich naar het trivial pursuit bord. Ongeveer rond mijn 17e werd het Zomergasten. De ultieme 4-uur (toen nog, meen ik mij te herinneren) durende, wist-je-dat eindbaas. Één mens vertelde aan de hand van zelfgekozen tv- of filmfragmenten hoe volgens hem of haar het leven in elkaar stak. Oftewel: Wist-je-dat-ik-er-dit-van-vind-en-het-baseer-op-dat? U kunt zich voorstellen hoe graag ik later als midden twintiger, toen ik een hoop van van alles vond, aan die tafel bij Wim Schippers of Adriaan van Dis had willen plaatsnemen. Daar was ik natuurlijk belangrijk en oorspronkelijk genoeg voor! Later bleek dat iedereen alles al wist, had laten zien wat ik had willen laten zien of er in elk geval een andere versie van kende. De mens en zijn ‘ervan vinden’, lachen en vervelend tegelijk.
In elk geval was ik zo blij als een ei toen ik vorige week door Tim Arts (een liefhebber van de moderne beelden- en ideeëncanon) werd gevraagd of ik tien filmpjes wilde selecteren voor zijn ‘best of YouTube’ blog Nazomergasten. Er staan ook wat kleine (voor mijn doen dan) verantwoordingen voor mijn keuzes bijgeschreven. Ik heb er plezier aan beleefd, maar baalde er later ook van dat ik er geen Mitch Hedberg, katten op twee benen, goeie ouwe commercials en favoriete fragmenten uit Transformers, Alf en Who’s The Boss bij heb gezet. Conclusie: ik kan mezelf niet vangen in 10 YouTube filmpjes, pheeeeew!
Nazomergasten kent geen ruimte voor fotocredits (geloof ik), maar de foto erbij is er een van Esther de Leeuwe. Waarvoor enorme dank.
