Category Archives: in de media

mistroostig #1

Het Facebook is een beste plek. Het meeste erop is natuurlijk… eh, tja… hoe zeg je dat? ‘overbodig’(?) of ‘overbodig en daarom juist wel aardig’. Anyway, daar ga ik niet over. Om de zoveel tijd zie je echter iets op dat platform waarvan je denkt ‘dit had ik toch niet willen missen’. En over precies zoiets gaat deze post dus. Want wat ik onlangs (zojuist eigenlijk) tegenkwam op dat malle Facebook was wel zo prachtig. Ik ging even dood toen ik het bekeek. Maar ik zou net zo goed kunnen zeggen ‘ik leefde even toen ik het bekeek’.

Het gaat allemaal om het gedicht ‘Ben Ali Libi’ van superheld Willem Wilmink, voorgedragen door de minstens zo grote held Joost Prinsen. Onder mijn aandacht gebracht door Dorien Rozendaal, die er op haar beurt de lieve opdracht ‘sta even stil bij 4 mei’ bij heeft getikt. Op die manier maakt juffie Rozendaal handig gebruik van het gedicht en laat je bij de krachtterm ‘4 mei’ behalve aan een ‘Nederland in oorlog met de nazi’s’, of ‘op zolder verstopte Joden’ denken aan vrijheid en verdraagzaamheid in het algemeen en de waarde van de democratie in het bijzonder.

De democratie als onze favoriete staatsvorm ligt de laatste tijd nogal onder vuur. Intellectuelen van verschillend pluimage (theatermakers, schrijvers, filmmakers, vrijdenkers) zetten er vaker en vaker vraagtekens bij. Logisch en terecht ook, het gaat niet per se goed. Maar ligt dat niet gewoon aan de gedragingen van ‘de mens onder druk’ en niet aan de staatsvorm? Die-hards werpen dan tegen dat het niet uitmaakt waar het aan ligt, maar dat er sprake is van een onomkeerbaar ‘niet kunnen omgaan met de vrijheid die bij democratie hoort’. En daar zit jammer genoeg zeker wat in.

Maar, en daar gaat dit stukje natuurlijk over, daar moeten sommige verstandige mensen op hun beurt een beetje van huilen. Net als Prinsen in dit prachtige filmpje. Ik heb ’t hem niet gevraagd, hij zou ook kunnen huilen om Wilmink die er niet meer is om het soort coupletten te schrijven die je eigenlijk niet zonder brok in de keel kan voordragen. Of vanwege iets heel anders. Maar ik vermoed van niet.

Nou ja, ik heb er al te veel over gezegd. Bekijk en oordeel zelf: hier.

de post die je wist dat zou komen…

Het platte Nederland, dat ben ik op den duur maar gaan omarmen. Het Nederland van De Rijdende Rechter, de Voice en Frans Bauer, het Nederland van een dagje Efteling, knakendag bij Sparta en troep verkopen op Koninginnedag. Het Nederland van volle Pathé Theaters en lege filmhuizen, het Nederland waarbinnen werkelijk ELK dingetje dat ‘anders’ is (een fiets zonder remmen, een gekke muts, Vans), uiteindelijk verandert in een breed gedragen nieuwe ‘counter-cultuur’, een Nederland zonder schaamte, zonder smaak en vooral zonder idee. Een Nederland waarvan ca. tachtig procent van de inwoners de taal niet machtig is. Maar een Nederland dat wèl keihard om zichzelf kan lachen. Een Nederland van dikkertjes en dommerds, een Nederland waar ster-advocaten zichzelf uiteindelijk verliezen en als vaste gasten bij RTL Boulevard figureren en een land waarin begaafde dichters niet kunnen overleven zonder Waku Waku.

Ik heb geleerd maar te gaan houden van de dingen die me vroeger beangstigden, aangezien 1. ze nooit meer terugveranderen en 2. ik dingen niet per se moet schuwen, alleen maar omdat ik me beter voel dan de rest.

Hield ik altijd al van dit crazy land? Nee! Ook ik had mijn bedenkingen bij dat domme gedoe. Maar wat blijkt; deze laatste crisis (behalve een financiële ook een identiteitscrisis) dreef de verschillen zó ver uit elkaar, dat ik me nergens meer echt thuis voelde, niet bij televisieprogramma’s over mensen die aan obesitas lijden en ‘binnen 6 maanden 100 kilo moeten afvallen!’, maar al helemaal niet bij debatten waar ik me groen en geel erger aan elke mening die zogenaamd ter zake doet. Multatuli’s gevleugelde tekstregel ‘Een ruiter viel van zijn paard, sindsdien noemde iedereen die van een paard viel zich een ruiter’ kwam vaker dan eens bij me op. Niet alleen bij debatten, maar ook bij talkshows, in galeries en op tentoonstellingen, bij concerten en in theater-foyers, waar het publiek na de voorstelling elkaar nog zonodig even moet uithoren over het zojuist geziene. De onzin die je dan te horen krijgt is dikwijls dodelijk! En dan heb ik het nog niet eens over de meningen van die ‘voedsel-terroristen’ die stiekem boos zijn als jij een whopper bestelt, omdat zij straks mee moeten betalen als jij kanker krijgt, maar zich een ongeluk schrikken als ze je in de eco-supermarkt tegenkomen ‘omdat jij daar helemaal niet thuishoort’. Dat hokjes-denken als vervanger van die zuilen die iedereen zo mist, kap daar nu toch eens mee!

Het is niet zo gek dat ik, met mijn natuurlijk aangeboren voorlopersrol, eerder wegstap van het zogenaamd elitaire Nederland (dat in werkelijk een conservatieve bende is waar je ‘u’ tegen zegt), maar dat ze dan ook nog eens achter me aan rennen om me terug te roepen als ik bijvoorbeeld gratis en puur voor mijn eigen lol in een Koningsnummer-videoclip verschijn, denk ik ‘dit hoeft niet, jongens… laten we elk ons eigen weg gaan!’. Het bizarste vind ik nog dat ik mijn liefde en fascinatie voor het Koningshuis vaker dan eens heb uitgesproken, terwijl ‘zij’ hun afgrijzen voor datzelfde koningshuis ineens lijken te zijn vergeten. Maar het gekste is natuurlijk niet dat mensen mij op de vingers tikken, maar dat ze ineens allemaal een mening hebben over dit ding dat duidelijk niet voor hun bedoeld is. Want waarom voelen ze zich nu ineens allemaal aangesproken als het om een fucking kroning gaat die, dat zijn ze dan ineens vergeten, natuurlijk een bijzondere schertsvertoning is? Een RTL-kroning voor een lintjesknipper! (ik zie dat persoonlijk anders, maar als ik me eens in hen verplaats…). Die fijnzinnige salon-wereldverbeteraars hebben toch ook geen mening over hoe een Champions League finale in beeld wordt gebracht, het kapsel van Marianne Weber, of over de set-dressing van het Big Brother huis? Waarom dan dit lied ineens zo persoonlijk nemen, waarom wil je je dan ineens bij het volk scharen, juist wanneer het om een fucking ‘kroning’ gaat? Serieus, hebben jullie niets beters te doen? Of nou ja, niets ‘anders’?

1 and 2

Zo wat was het druk…
…daardoor wel heel mooi drukwerk geworden.
Met dank aan 75B, Stefan Tijs, Danny Lelieveld en Veenman+
Trots op m’n twee boek(ies) 13 minuten en Pschorry!.

13 minuten
2012, 184 pages.
Design: 75B
Publisher: OorlogsVerzetsMuseum Rotterdam
Printing: Veenman+

Pschorry!
2012, 64 pages.
Design: Studio Stefan Tijs
Publisher: Gyz La Rivière for ZigZagCity
Printing: Veenman+

artikels uit het plaatje: NRC Handelsblad & De Havenloods.

Negativland

Copy, Cut-Up and Sample culture goes both ways nowadays. Judge for yourself.
This Unknown Pleasures shirt is already sold out at the Disney shop.

I am wondering what Peter (Pan) Saville thinks about this New Order?

Thanks to Hendrik-Jan Grievink for sharing.
More about this subject, go here!

Bla, Bla, Black Sheep

OLD2.0

oldsinne

OLD2.0
windowpainting (HuMobisten, 2011)
groupshow: ‘Eshu Etaeb’
Gallery Sinne, Helsinki, Finland
April 27th – May 22nd 2011

One of the things we find interesting about being in a digital surroundings (this society of ours), is that we can experience it as both digital and analog creatures. As soon as we turn digital, it seems all we care about is the future. ‘What’s going on tomorrow?’, ‘What are you going to do?’, ‘what and when is the new update?’, the rest is ‘memory’, only consulted when explicitly commanded to. When we are experiencing life as analog creatures however (when cycling, making love, walking, talking (although talking can also be a digital activity), joking around, sleeping) past, present and future are all to be experienced like a sort of ‘bowl of endless continuity’ going in all directions simultaneously.

with love,
HuMobisten (2011)

Night at the museum

jalta

Morgen weer museumnacht. Allereerst zou ik zeggen: pik ’m nog even mee die ‘Earth is smaller than thought’, als je nog geen legitieme reden had om te gaan helpt deze viersterren-recensie je misschien over je laatste flauwe excuusjes heen te stappen en gewoon maar te gaan. Verder schenkt Frank Taal wodka voor troost en champagne om ’t te vieren (u kiest zelf).

Vervolgens zou ik als ik u was even een kijkje nemen in de Amsterdamse Salon van Miktor, Molf en Femke ‘my little underground’ Dekker te Sara Tim Trust, alwaar de crème de la crème van tout Amstordam (sick zin in piiiiiiiiiiiiiiiiiiiik) ter Rotterdamse introductie aan den muur hangt. Zeggen de namen Job Wouters, Wyne Veen, Elza Jo en Oprheu de Jong u niets? Wees daar!

Dan is er voor wat swingend aftervertier DaDaDisco in de Schouwburg (23.00 – 5.00), waar ikzelf 4(!) absurde platen zal draaien (in volgorde: absurd gekunsteld, absurd grappig, absurd Nederlands en absurd knallend). Verder: Franz Underwear, Pavlov Disco, Han Schmertz, Meneer Jansen & Willem van Orange (Kastanienallee, houzee houzee!). Er is zelfs een film over gemaak. Entree: een lousy vijf euro…

Tom Hokke in het MUSEUM ROTTERDAM(!)

En Kapitein Dirk Schmmidt’s Kick Bricks viert ’t in het Ro theater met de locale prachtexemplaren: Jeff Solo, Woei soundsystem feat. Flink, Pop On Acid, Hoed Ketoer, Isis Valentine, Martin Roedolf, Roop de Ville, Shimla Soulfirm, Marie Justine en (hallo, daar zijn we weer:) Homey Universalis. Vooraf dogs of shame van Abner Preis (via MAMA) en Bed Time Stories (in vervoering met de acteurs van het Ro, o.a. Gijs ‘Meijer’ Naber).

En dan ‘Hup! Naar bed…’

(foto: Pim Top)

Some Press II

somepressnew2040

Hier wat meer pers publicaties rondom Rotterdam 2040. Allereerst in december (tussen kerst en Oud&Nieuw) wat vragen in de Trouw, dan eind januari als aankondiging dat Wethouder Karakus nummer 1000 van het boek in ontvangst zal nemen in De Havenloods. Een recensie in KAAT magazine (nummer 7 van februari) en een kijkje in de spiegel, oftewel een pagina-groot interview in het AD Rotterdams Dagblad van 3 februari. Getwitter en getetter naar aanleiding van mijn betoog bij het Historisch Genootschap Roterodamum debat in februari. Ook kwam AD Rotterdams Dagblad nogmaals met een reactie op valentijnsdag (hoe toepasselijk!) en ook nog een verkeerd begrepen hertenkamp reactie op archined.nl. Last-but-not-least een hele spread in het Passionate Magazine van maart. And for English readers an interview @ the website 2010LAB.tv (that was ofcourse already mentioned by my man Rufus Ketting in a previous post).

kletskouzen…

Some time ago Willem Voorn interviewed both myself and the GZA for an online platform called 2010LAB(.tv).

2010lab

Quoting from their site ‘2010LAB.tv is the online laboratory of the European Capital of Culture – RUHR.2010. It is an interactive web tv, blog and audiocast network of national and international authors, bloggers, users, film makers, artists and partner institutions. On its three main channels art, economy and education 2010LAB.tv presents movers, minds, locations, creative quarters and conferences of the creative scene from throughout Europe. The knowledge and reports generated on 2010LAB.tv by the editorial staff and its community are focused on the connection between creative industries and social, economic and urban spin-offs which believe in a change through culture and creativity.’

Now that’s a mouthful. Of course we had our mouths full of words again and before mentioned mr. Voorn pulled them straight out and wrote them down leaving out only the most boring and uncomprehensable bits. Here you can read Gyz’ interview on his latest milestone ‘Rotterdam 2040’ and here’s my interview on (mostly) design and such… Enjoy!

VIDEO DAYS REUNION SHOOT

blindvideodays

Awesome! After 20 years back together for a shoot!

Behind the Scenes: Video Days Shoot part 2 of 3 from Skateboarder Magazine on Vimeo.