HuMobisten

Zoals zoveel kids geboren ergens halverwege de jaren ’70, ben ook ik in het bezit van zowel Henry Chalfant/James Prigoff’s Spraycan Art als Martha Cooper’s Subway Art. Boeken die ergens halverwege de jaren ’90 in geen enkele bibliotheek te krijgen waren, maar die volgens de computers van diezelfde bibliotheken ‘echt op de plank hoorden te staan, dus ik snap er ook niets van…’. Mijn liefde voor het hele gedoe begon ergens rond 1985 toen ik Delta en Shoe eens een legale zag maken in een zeefdrukkerij van een vriend van mijn vader. Ik geloof dat ik tot die tijd nooit ergens langer dan twintig minuten sprake- en ademloos naar had gestaard (behalve de leeuwen in diergaarde Blijdorp en de lichtjes die in mijn kamer leken rond te zweven als het ’s nachts pikkedonker was).

Later begon ik dat hele graffiti-gedoe natuurlijk kinderachtig te vinden, of althans… heel vaak wel. Via via leerde ik behalve de esthetiek (die ik via Damn, Ces, Trebl, Cosh, Dephazer, Sir, Cons en Rek al eerder had leren kennen) ook de onderhuidse zeggingskracht van tags en throw-ups meer waarderen. Je moest er volgens die benadering vooral iets voor durven of eigenlijk gewoon doen dan iets voor kunnen, maar zelfs dat werd na een tijdje ‘old’. Daarna kreeg ik nog een korte periode waarin Influenza (met zijn straatdiamanten en nutteloze one-liners) mijn mondhoeken deed opkrullen, maar zowel hij als mijn enthousiasme werden ingehaald door de tijd en ik was er klaar mee. Tot deze magische heer aan het firmament verscheen:

Vooral zijn ‘uncompromisingly’ grote tags maakten indruk. Je ziet het op deze foto misschien niet erg goed, maar dit ding komt minstens tot drie meter hoogte. Soka knalt die dingen gewoon uit supersoakers zo het schijnt (wat zijn naam ook zou verklaren) en brandblusapparaten die hij omgebouwd heeft tot uit de hand gelopen ‘bussen’ en spuit er tags mee (op net afgebouwde kantoorflats) van vijftien tot twintig vierkante meter groot. Je kan vinden van graffiti wat je wilt, maar dat is behoorlijk radicaal! Uiteraard vindt de rest van de kids hem een toy, want hij is véél te origineel en dat is in de graf scene eigenlijk not done.

In elk geval… zo komen er af en toe ineens dingen voorbij die ik nog wel gaaf vind, maar over het algemeen ben ik op dat hele spuitwerk wel uitgekeken. Maar als ik ’s ochtends op mijn studio’tje aankom en er een TIMER tag’je op de entree aantref, ben ik waarschijnlijk toch blijer dan de gemiddelde particulier. Daar kunnen de ‘donkere jongen’ tag en babylijk-sticker die op mijn rolluik prijken wat mij betreft allebei nog een behoorlijk puntje aan zuigen. Kijk naar het gemak en plezier waarmee deze gast een stift gebruikt.

Maar het aller, allerbeste zag ik een maandje geleden. Een boodschap van de één aan de ander. Als je het niet goed kan lezen, er staat ‘half 1 ga ik naar ooma’. Da’s toch lekker? Van ‘puntje puntje puntje was hier’ naar ‘ik ben hier nu nog wel, maar straks niet meer’ in twintig jaar. Zo langzaam gaan de ontwikkelingen soms. Maar beter laat dan nooit.