Category Archives: plugging

New website

Old work, new things, never been seen stuff, HuMobisten madness and other collaborations. Check it out on my new website. Thank you so much Marie Claude-Doyon and Patrick Tanguay (all the way from Montreal) for the hard work. Big ups towards internet-empire Slik, Tim Roza, Ossip van Duivenbode, Frank Hanswijk, Emma van Beek, Yvette Benningshof and (of course) Rufus Ketting.

Resort
neon lights / 60 cm. x 15 cm. / 2014

spreekbeurt

Potsie!

Moet ik even uw aandacht:

Deze week doe ik per ongeluk en bij wijze van HOGE uitzondering twee keer mee aan ‘een ding’ waarbij mijn mening door mezelf zal worden voorgelezen vanaf (vermoedelijk) een vel papier.

De eerste keer zal dat dus plaatsvinden in Arnhem, en wel a.s. donderdag te Theater a/d Rijn in het kader van en onder de bijzondere noemer ‘Dictaaltuur’ een soort onderdeel van een onderdeel van een zijgeprogrammeerd extra podium. Stefan Tijs speelt dan ook nog een (niet te onderschatten!) bijrol. Of, nou ja, die bijrol is eigenlijk dus WEL te onderschatten (en zeer eenvoudig ook!), maar ik probeer u middels deze bijzin toch op andere ideeën te brengen omtrent de waardering van zijn performance.

En dan heb ik het nog niet eens over de tweede keer, die namelijk a.s. vrijdag plaats heeft en wel in WORM ter glorification van de NO LIMIT avond ‘THE AMAZING RISE OF PHOTOSHOP’, of de THE AMAZING RISE OF PHOTOSHOP avond ‘NO LIMIT’, dat is me in het geheel niet duidelijk. Wel zal ik een en ander over Photoshop vertellen. Wat het is, wat het niet is, wat het helemaal niet mee heeft te maken, wat er aan heeft en wat het goed voor is.

Komen dus! (het kost wat, maar het wast dan ook een berg!)

neue welle

The other day I was asked to make something chalky on Bar3’s charcoal grey wall. It became this here little étude called ‘Homey Universalis on… Fanaticism’ and it’s mainly about humans expressing the need to call certain stuff ‘divine’. Hope you like it! Extra special thanks go out to Jules Schoonman and Lisa Gliederpuppe for excellent DJ’ings during its vernissage, Gregory Miller for the lending of his exceptionally handy toy and Jeroen Sikma and Tjeerd Hendriks for inviting me over to make ‘something’.

If you want to see it ‘live’, it’s up there until at least january 8th. So, have a coke and a smile out at Bar3, it’s a lovely bar where —pretty unusual in Rotterdam— VERY nice music is being played.

‘Homey Universalis on… Fanaticism’
chalk on charcoal wall / 2010-2012

long distance runner

Some 5, 6, 7 (8?) years ago I discovered a deep rooted love for running. I was craving running from point A to point B like I used to do with my friends whenever we needed to be somewhere when we were children. Of course in those days we never needed to be far from where we were. The whole running thing stopped when we were supposed to be cool to get the attention from people from another world: girls. From that moment on anything physical was considered ‘way too much effort’. Gym classes in school were skipped and field hockey was cool because of after-match-beer-drinking and pre-practice-reefer-smoking. I was a field hockey defender —the one that was supposed to stay in the goal next to the keeper defending the tiny space our goalie couldn’t reach at penalty corners, even if it meant lose teeth, brain capacity or in most cases aching shins for a couple of days. But at least it meant I didn’t have to run like hell like the others and thus I was cooler than my fellow defenders. It was the best of times… well, it was the okay’est of times.

After that a long time with bands and other underground-related jobs came along, none of it had to do with physical effort whatsoever. Except maybe the carrying around of heavy equipment, most of it had to do with mental growth. I guess I also won’t have to inform you on the physical life of an average graphic designer, which mostly consists of fighting back aches and Repetitive Strain Injured arms, wrists and necks.

So, at the age of 28, 29, 30 or so, I suddenly had developed an interest in running, I think it was again Vincent my long time friend whose two-room house I just had moved into (when he moved out, by that time I was too much of my own person to share housing with buddies). Vincent had also just started running and had told me about the spiritual effects it had on him. I figured ‘what the hell’ and bought a pair of running shoes, the house was located near the park and around the lake up there was (and still is) a terrific running spot. The first two or three times killed me, but a fourth of fifth time I was able to run around the lake. Six weeks or so later I started running twice around the lake and after three months I had lost some 35 pounds of body fat I had gained during the before mentioned ‘era of cool’. But then came something I wasn’t quite prepared for: the fall/winter season started. At first I didn’t run because I thought ‘maybe tomorrow it won’t rain as bad as now’, but after a few weeks a run around the lake took me as much effort as it had in one of my early days. Then it became really cold and snow froze my lust for runs. I froze up and the running days had ended. Not counting a couple of times where I tried to come back to running but never tried too hard (not counting one time when a heel injury had scattered my dreams of the glorious comeback tour of 2011)

Until now, this time I started running just after summer, so I’m actually getting the hang of it while it’s getting really cold (already am I looking forward to still running when temperature starts to rise and flowers and trees start blossoming). I’m back where I had left off, after two months of running today I ran my first round around the lake taking me under half an hour.

People ask me ‘how can you do a sport where there’s no actual contest-factor involved?’, to those I will say this: ‘there is’. Just start running and you’ll find out there’s this huge contest between you and ‘you — couple days ago’ going on. Also, and this is going to sound mushy, running makes me feel ‘part of wildlife’, like clubbing on X. Now besides all that, there’s this whole new level of ‘making the ultimate soundtrack for a run’ thing going on which makes it both a contest AND an art, where one has to, through trial and error, find out how he responds to several different tunes while running in several different moments of the run. For instance, the other day I started of with Wagner’s ‘ride of the valkyries’, which gave me a WAY too fast start I totally collapsed halfway through the run. Today I played Blonde Redhead’s Penny Sparkle, which all seemed perfection but still I almost gave up about five minutes before the finish (as I had been running slightly too fast, I guess), then it hit me ‘NOW would be a great time for Wagner’. ‘The Ride’ turned out everything I had hoped for, that epic tune damn straight slapped me in the face and I gained some of that winners’ euphoria while getting my breath back and started a pace that felt secure and strong. It paid off and I made it to finishing point a stronger man.

If you’re thinking about joining the runner’s (mostly very individual) community, but somehow you still wonder if that’s for you or not: JUST TRY IT! It’s the Oprah’s Book Club of the body my friend!

Signing out,
your pal,
Rufus Ketting (HuMobist and runner)

Quint, Psyche en Jeroen S. Rozendaal

Kent u Jeroen Rozendaal? In a nutshell: de ‘hardest working guy in showbusiness’, de bijkans enige intellectueel in de omhooggevallen gesubsidieerde filmwereld, de netste shockrocker van Nederland en de meest anti-revolutionaire theatermaker van wellicht wel de wereld.

Naast de vele beroepen die Jeroen Rozendaal uitoefent (filmer, filmproducent, scenarioschrijver, muzikant (en multi-instrumentalist), interviewer, professor, cabaretier, acteur, audio-technicus, dramaturg, amateur-verzamelaar van obscu- en rariteiten, muze van de HuMobisten èn fulltime Suske en Wiske-fan!) —en dan bedoel ik niet halfbakken, zo nu en dan, of ‘een beetje half’, nee: UIT-OEFENT— is hij ook al sinds god-weet-hoe-lang verbonden aan de jongerenheatergroep Quint. Naast het verzinnen welke stukken theatergroep Quint zou moeten spelen, schrijft Jeroen ook de scripts en regisseert hij de jongelingen (in leeftijd variërend zo tussen de 12 en 22 —vermoed ik, maar wat weet ik van leeftijden?!) naar zichzelf ontstijgende hoogten. Ik weet dat, omdat ik meestal naar de voorstellingen (die standaard in de kleine zaal van het Capelse Isala Theater worden opgevoerd) ga kijken. Ik heb in de laatste jaren al iets gezien over een band, iets met een cabaretgroep die kapot gesubsidieerd dreigt te worden (met in de achtergrond een land dat op allegorische wijze Chinezen als onmensen wegzet) en een bewerking van een Isaac Asimov short waarin ruimte een meervoudig ambigu begrip is. Allemaal best goed spul en elk jaar een beetje beter dan het vorige, maar frankly speaking ben ik elk jaar als Jeroen aan het oefenen is met die half-volgroeide rotzakken de mening ‘waarom doe je dit in godsnaam nog?’ toegedaan. Want hij doet het natuurlijk niet een beetje, maar VOLUIT en vooral tijd-opslorpend.

Welnu, dat ‘waarom’ heeft zich vorige week in twee uur tijd volledig aan me geopenbaard tijdens de opvoering van J’s magnum opus ‘Psyche – het spel van de ziel’ (een bewerking van Louis Couperus noodlottige sprookje). Het stuk werd gespeeld door eerdergenoemde jongerentheater gezelschap Quint, maar versterkt met nestor Fred van der Hilst (een enorm slimme keuze van Jeroen, want door deze ene volwassen acteur in te lijven, lijkt het alsof de andere karakters niet anders dan door, excusez le mot, kinderen gespeeld kunnen worden. Wat eigenlijk ook gewoon zo is. Briljant! Verder is het voor Jeroen de eerste keer dat er dans in het stuk is geïntegreerd en dan gelijk op een wel heel stilistische, soms komische en doeltreffende manier, chapeau Renate de Jong —echt GOED!

Verder is het ontwerp van het stuk enorm vintage, want SUPER jaren ’70. Wat erg vermakelijk is en gek genoeg ook heel erg past bij het stuk. Misschien komt het wel omdat Jeroen’s benadering ook zo lekker seventies is. Met een mix van Living Theatre-achtige artisticiteit en het soort melancholisch-afstandelijke sociale betrokkenheid van J.J. de Bom. Holy hell! Ik zag nog niet zo lang geleden het zoveelste stuk van Jetse Batelaan (Bonte Avond van Body Builders) en verklaarde al het andere thater —zoals ik na al zijn voorstellingen doe— zo dood als Mary Dresselhuys zelve, maar Jeroen en zijn jongens laten in een dikke 2 uur zien waarom ‘oervormen’ het nog altijd keihard kunnen waarmaken en jou kunnen laten sidderen, grienen en soms zelfs wat nadenken om de kapriolen op zo’n podium: heerlijk! Met gewiekste theater-oplossingen, schitterende symbolische teksten (die vooral wrang en tegelijkertijd waarachtig klinken uit de monden van kinderen), leuke liedjes, goed gekozen design en een tempo dat 140 minuten lang steeds maar doorzet, niet vertraagt, niet versnelt, maar op zijn noodlot afstevent, als een sprookjestrein die van ‘Er was eens…’ gestaag doorrolt naar ‘…en haar dood voltrok zich pijnlijk en onafwendbaar’.

En dan komt het: uiteraard heb je alleen van deze voorstelling kunnen genieten, wanneer je op één van de vijf (5!) voorstellingen in Capelle aan den IJssel aanwezig bent geweest. Alle vijf in het voornoemde Isala Theater, een plek waar je je laatste adem niet graag uit wilt blazen. Dus niet in, ik noem maar wat, DE KLEINE ZAAL VAN DE ROTTERDAMSE SCHOUWBURG!!, of IN HET RO THEATER!!!, of van mijn part BIJ HET O.T.!!!!! Terwijl dat gewoon zou kunnen natuurlijk. Een weekje of zo. Ik noem maar wat…

In november leggen alle uitgevers een kalender

Nou ja, uitgeverij Trichis (eerder o.a. verantwoordelijk voor het uitgeven van Gyz’ bestselling Rotterdam 2040) in elk geval wèl! Ik heb ’m al minstens drie uur bekeken en ik heb nog steeds niet alles gezien. Er valt verder niet veel over te vertellen dan dat je dat ding gewoon in huis moet halen. Voor € 27,50 is de kalender het perfecte cadeau voor iemand aan wie je meer dan een tientje moet uitgeven, maar ook weer niet te ver boven dat geeltje wil uitkomen. I – de – aal! Mijn werk (met de veels te lange titel ‘Homey Universalis on protest – Word Up’) staat op 24 mei en is gefotografeerd door ome Pim Top. Oewhoooi!

(binnekort, ik beloof het, weer iets dat niet over mezelf gaat. Daar heb ik ineens zin in!)

steadily going towards post #1.000 (#910)

Next week I have a quintuple/sextuple bill ready for y’all!

4fata-cds

Starting next wednesday (september 7th), when Fata ‘El Moustache’ Morgana release their self titled debut album of which I did the cover design. All taking place at the hoofdstedelijke Paradiso upstairs venue, then a day later TWO books are being presented at the Hilversum Tagrijn for which the Studio Rufus Ketting (meaning Suus and me) did graphic design. Both books are made for the NPO (Dutch Public Broadcast Association) in a close collaboration with Djoemila Viegen (project manager extraordinaire), (the magnificent) Dennis Duijnhouwer, Sjoerd ‘lievelingsgrafiek’ Pennekamp, Maaike Holvast and the multi talented Robert Lagendijk. Anxious to seeing the final result!

Then on friday of course the much anticipated Eksit Courant release party at which I’ll be playing dance tunes for the masses (more on that later this week, I assume). Then saturday (september 10) we make print party at the Goliath shop (Witte de Withstraat, Rotterdam) as part of the Wereld van Witte de With Fest. And, as if that’s not enough fun for one week, both Gyz and myself are being part of the Sculpture International 50 year celebral public Art walk. I will be telling tales of Thom Puckey’s ‘Husband of the doll’, an amazing sculpture located between a wok-to-go and an italian restaurant at the Coolsingel. Later that evening Rotterdam based indie outfit Neon Rainbows will present their debut album ‘An idea for plan’, for which (mostly) Suus did the album cover art…

Start charging them batteries amigos!

SALE! FOR PRINT SCREEN

Change_Poster_The

If you were either at the ‘Earth is smaller than thought’ or at the ‘Re: Amsterdam’ show (during Art Amsterdam) you might have seen my work ‘Homey Universalis on… order’. Now, since that thing’s waaaayyyyy too expensive for most people (not counting actual rich people), I had a limited edition (of 50) screen prints made (in a collaboration with photographer Pim Top and top notch screen printer Mike Leach) for you, the low budget crowd. Well, art business has been alright and now there are only ten (10!) hand numbered and signed copies left for sale. So, if you’re eager to get one, mail me – thru mail@rufusketting.com, or contact me on the Mode Neukers facebook page. They are sized 70 cm. x 100 cm. (about 28″ x 40″) and come down to an even € 50,- (fifty euros), 19% taxes and/or shipping excluded.

Find more of my stuff here

voor haa… euh… hem… ik bedoel ‘ZIJN!’

kappennou

Als je je afvroeg hoe het komt dat ineens heel masculien Rotterdam in plaats van met de gare kop met haar ‘waar je ’m in ken uittekenen’ nu ineens met een prima gesneden coiffure rondloopt: Schorem, de herenkapper. Ik ging zelf al sinds jaar en dag (nou ja, een kleine twee jaar) bij een der twee herenkappers en trof op zijn tot kapperij ingerichte kamer nog wel eens een dame die er net voor of net na mij aan de beurt was, maar dat is verleden tijd. Het is officieel, de islamistiek wint terrein op het contemporaine knip- en scheervlak: bij Schorem is het VERBODEN voor geroddel en, excusez le mot, kutpraatjes. Bovendien kan je er met een gerust hart om een Hitlerjugend-, of refo-schnitt vragen zonder dat de heren kappers je vol ongeloof en met domme kop staan aan te gapen. Hier weten kappers zelf ook heus wel wat goed is.

De nachtburgemeester in hoogsteigen persoon heb er ook nog een en ander over te zeggen:

Spreek je daar!

Zaterdag weer een feestje in het Errrrroooooo

hondsdagen

meer info?