Nou ja, uitgeverij Trichis (eerder o.a. verantwoordelijk voor het uitgeven van Gyz’ bestselling Rotterdam 2040) in elk geval wèl! Ik heb ’m al minstens drie uur bekeken en ik heb nog steeds niet alles gezien. Er valt verder niet veel over te vertellen dan dat je dat ding gewoon in huis moet halen. Voor € 27,50 is de kalender het perfecte cadeau voor iemand aan wie je meer dan een tientje moet uitgeven, maar ook weer niet te ver boven dat geeltje wil uitkomen. I – de – aal! Mijn werk (met de veels te lange titel ‘Homey Universalis on protest – Word Up’) staat op 24 mei en is gefotografeerd door ome Pim Top. Oewhoooi!
(binnekort, ik beloof het, weer iets dat niet over mezelf gaat. Daar heb ik ineens zin in!)
Next week I have a quintuple/sextuple bill ready for y’all!
Starting next wednesday (september 7th), when Fata ‘El Moustache’ Morgana release their self titled debut album of which I did the cover design. All taking place at the hoofdstedelijke Paradiso upstairs venue, then a day later TWO books are being presented at the Hilversum Tagrijn for which the Studio Rufus Ketting (meaning Suus and me) did graphic design. Both books are made for the NPO (Dutch Public Broadcast Association) in a close collaboration with Djoemila Viegen (project manager extraordinaire), (the magnificent) Dennis Duijnhouwer, Sjoerd ‘lievelingsgrafiek’ Pennekamp, Maaike Holvast and the multi talented Robert Lagendijk. Anxious to seeing the final result!
Then on friday of course the much anticipated Eksit Courant release party at which I’ll be playing dance tunes for the masses (more on that later this week, I assume). Then saturday (september 10) we make print party at the Goliath shop (Witte de Withstraat, Rotterdam) as part of the Wereld van Witte de With Fest. And, as if that’s not enough fun for one week, both Gyz and myself are being part of the Sculpture International 50 year celebral public Art walk. I will be telling tales of Thom Puckey’s ‘Husband of the doll’, an amazing sculpture located between a wok-to-go and an italian restaurant at the Coolsingel. Later that evening Rotterdam based indie outfit Neon Rainbows will present their debut album ‘An idea for plan’, for which (mostly) Suus did the album cover art…
If you were either at the ‘Earth is smaller than thought’ or at the ‘Re: Amsterdam’ show (during Art Amsterdam) you might have seen my work ‘Homey Universalis on… order’. Now, since that thing’s waaaayyyyy too expensive for most people (not counting actual rich people), I had a limited edition (of 50) screen prints made (in a collaboration with photographer Pim Top and top notch screen printer Mike Leach) for you, the low budget crowd. Well, art business has been alright and now there are only ten (10!) hand numbered and signed copies left for sale. So, if you’re eager to get one, mail me – thru mail@rufusketting.com, or contact me on the Mode Neukers facebook page. They are sized 70 cm. x 100 cm. (about 28″ x 40″) and come down to an even € 50,- (fifty euros), 19% taxes and/or shipping excluded.
Als je je afvroeg hoe het komt dat ineens heel masculien Rotterdam in plaats van met de gare kop met haar ‘waar je ’m in ken uittekenen’ nu ineens met een prima gesneden coiffure rondloopt: Schorem, de herenkapper. Ik ging zelf al sinds jaar en dag (nou ja, een kleine twee jaar) bij een der twee herenkappers en trof op zijn tot kapperij ingerichte kamer nog wel eens een dame die er net voor of net na mij aan de beurt was, maar dat is verleden tijd. Het is officieel, de islamistiek wint terrein op het contemporaine knip- en scheervlak: bij Schorem is het VERBODEN voor geroddel en, excusez le mot, kutpraatjes. Bovendien kan je er met een gerust hart om een Hitlerjugend-, of refo-schnitt vragen zonder dat de heren kappers je vol ongeloof en met domme kop staan aan te gapen. Hier weten kappers zelf ook heus wel wat goed is.
De nachtburgemeester in hoogsteigen persoon heb er ook nog een en ander over te zeggen:
Zaterdag start er een nieuwe kunstroute in Schiedam, waar een nieuw neonwerk te zien is van mijn hand. Loop langs de Verkade juwelier, mits u in de buurt bent.
Woohoo! Bij ons om de hoek op de Binnenweg zit, sinds een half jaartje of zo, Paladar (smaak op z’n Portugees), een take-away waar de allerlekkerste Portugese gerechten en wijnen voorradig zijn. Ik ben een keer in Portugal geweest, of eigenlijk een aantal keren, en ben sindsdien fan van het land en diens keuken (net als iedereen trouwens, Portugal is nu niet bepaald Guam, of een of ander obscuur eiland in de Pacific)…
In elk geval, waan uzelf voor een momentje in de back alleys van Porto (waar gerechten standaard met een stuk of tien koolhydratenbommen geserveerd worden; ‘alstublieft, uw Bacalhau met patat met rijst met brood met gekookte aardappeltjes’), of aan een lekker warme lunch in de Bairro Alto waar de heerlijkste gebraden Frangos je om de oren vliegen. ‘Toe’ hebben we Pastéis de Nata (zie foto). Helaas is er nog geen Caldo Verde te krijgen, maar ik ga wel ’s een beetje druk uitoefenen. Daar zijn we toch buren voor?
Ze zitten als gezegd op de Nieuwe Binnenweg, op de hoogte van het Wester Paviljoen (waar vroeger de Jamaicaanse snackbar zat), maar wil je dat nog wel eens even zelf uitmaken, dan zitten ze ook nog eens op het internet, een medium dat steeds meer aan geloofwaardigheid wint en binnen nu en tien jaar ongetwijfeld nog populairder is dan teletext.
Last Saturday my friend Frietje took me to see a pretty cool band called Field Music in the clubhouse. They reminded me of a section in my record cabinet called ‘pop that don’t suck’ as Billy Joel, 10CC, Steely Dan, Paul McCartney and Supertramp were all easily recognizable as being heavy influences to their songwriting. Supposedly one of its members is the son of Sting, which sounds an awful lot like a bad comic book spin-off. Luckily there weren’t any Police influences to be found. Although the Police did write some seriously good tunes (especially ‘Behind My Camel’ and ‘Canary in a Coalmine’ come to mind), they seemed to suffer from their own airplay more than the average much played radio star. Like Aretha or Michael Jackson, or the Boss for that matter. Anyway, them Field Music boys were really quite good at playing music, yet I’m kind of anxious to hearing their own sound, which I thought was kind of lost in adaptation there.
Speaking of music and influences, have you seen Marcel Alexander Wiebenga’s blog on ‘music and what it does for/to the world’ yet? It’s called 010110 (named after the day it started), but hey, what’s in a name? It covers awesome disasters in musical history, different ways of music meeting advertising, music videos that didn’t make MTV broadcasting on (punkrock) fridays, downloadable ‘perfect’ compilations, conspiracies of all sorts, ace youtube linkage, devos and divas, freaks and legends and well… just plain good stuff. Plus, of course, the funny writings of one bad ass drummer / music lover / sales tycoon and —most of all— connaisseur of the postmodern musical canon.
If you just tuned in be sure to discover at least two older posts on, first, a dutch guy that can hear which brand and model bass guitar is used as Mark King (of Level 42) slaps and plucks some of his trademark riffs on the spot on a couple of different bass guitars and, second, Marcel’s two-parted study on how rap ’n rock crossover experiments in the past have ‘helped spawn a horrible genre’. It’s, as we say in dutch, ‘to laugh your cock out of your pants over.’
