Category Archives: power

a view to a kill

De Dordtselaan. Op de bovenste verdieping van een flat mocht ik een nacht komen tukken. Er woont daar een man die Wassenaar inruilde voor Zuid. Het uitzicht is voortreffelijk, zo ook de kookkunst van deze persoon. De beste man ziet een toekomstige link tussen Kop van Zuid, Rijnhaven, de Kaap, Afrikaanderplein en Maashaven. Eten zal datgene zijn wat volgens hem de gebieden met elkaar gaat verbinden. Eten staat voor leven, dus wie weet gaat hij gelijk krijgen. Hij heeft zich in ieder geval enorm uitgesloofd in zijn keuken. In de Dordtselaanflat van architect S. van Embden uit 1953 huurt hij drie woningen. Van twee woningen heeft hij een gemaakt waar hij zelf in woont en de derde woning ernaast is voor (buitenlandse) gasten. Op Zuid bestaat sinds dit jaar daardoor een artist in residence die niet voor niks ‘a View with a Room’ heet.

Op Zuid heb je onder meer al een gastenverblijf voor (buitenlandse) kunstenaars aan de Talingstraat in stichting BAD. Maar voor dit gastenverblijf op de negende verdieping, zullen voornamelijk buitenlandse schrijvers, filosofen, fotografen en andere vrijdenkers uitgenodigd worden. Ik heb de eer gehad om als Noorderling van de Rotterdamse rivier in dat jaren vijftig flatje te mogen verblijven. Als je naar buiten kijkt is het eerste dat opvalt, de verrassende hoeveelheid bomen die Rotterdam Zuid in zijn bezit heeft.

Goed, Zuid is voor mij niet nieuw. Vroeger ging ik naar school op Zuid, bij de Slinge (vlakbij de modewinkel van Coen Moulijn) en later aan de Quackstraat in Charlois. Aangezien het metrostation Maashaven pal voor de deur van de flat te bewonderen is, moest ik veel terugdenken aan de beruchte tramlijn 2, die ik vanaf hier moest nemen. Tram 2 was altijd een gedoe met een hoop kattenkwaad, als je begrijpt wat ik bedoel. Dit gold tevens voor de RET bussen nummers 70 en 77 van de metrohaltes Zuidplein en Slinge verderop. Door mijn schooljaren in mijn (latere) tienertijd heb ik toch altijd een zwak voor Zuid gehouden.

De man uit Wassenaar heeft allerlei ideeën voor het (persoonlijk door hem omgedoopte) Maashavenplein dat tussen het metrostation en de flat ligt. Dan runt hij ook nog het ‘Theater aan de Laan’ aan de zijkant van de flat op de Dordtselaan 19. Kortom, lekker bezig dus. Hij vertelde mij het verhaal dat het Maashavenpleintje en het metrostation als de poort naar Zuid fungeert, aangezien er dagelijks veel (buitenlandse) nieuwkomers uitstappen, voor goedkope woonruimte. Je kan dus ook zeggen dat deze omgeving de poort naar Nederland is. De Maashaven blijft daardoor een echte haven. Mensen van ver spoelen daar aan. Oftewel, een toplocatie voor een gastenverblijf.

Ook wel een ironische locatie, aangezien er vroeger een commissie aan te pas moest komen als je aan de Dordtselaan wilde wonen. Dan kwam de commissie kijken waar je woonde om te zien of je wel proper genoeg was. Om bij ‘hun’ deftige Dordtselaan te mogen horen.

In de naam zit al een verwijzing. Het is altijd al een soort poort geweest: de Dordtselaan is samen met de Dordtsestraatweg de oude weg richting Dordrecht. En volgens Wikipedia heeft Keizer Napoleon zich al met de Dordtsestraatweg lopen bemoeien. Inmiddels is de Dordtselaan ook bekend vanwege de Tour de France. Het blijft dus een chique bedoening daar.

Eric Dullaert praat in ieder geval deftig, terwijl hij gek is op straattaal. Maar ja, dat ‘ken ook nie anders als je daaro woon’. Eric, die kill is ok…

foto (boven): Tim Boric, 1983
foto (onder): postcard, Dordtselaanflat

Neapolis video

Check out the Neapolis video…

Rotterdam 2040

Rotterdam 2040 is online. Go see!

Neapolis

My new ongoing project Neapolis is online. Check it out!

Now screening

Rotterdam 2040 draait iedere dag volgens het volgende schema in TENT:

11.00 – 12.35 u
12.45 – 14.20 u
14.30 – 16.05 u
16.15 – 17.50 u

Some premiere pics? And here a nice review.

spreekbeurt

Potsie!

Moet ik even uw aandacht:

Deze week doe ik per ongeluk en bij wijze van HOGE uitzondering twee keer mee aan ‘een ding’ waarbij mijn mening door mezelf zal worden voorgelezen vanaf (vermoedelijk) een vel papier.

De eerste keer zal dat dus plaatsvinden in Arnhem, en wel a.s. donderdag te Theater a/d Rijn in het kader van en onder de bijzondere noemer ‘Dictaaltuur’ een soort onderdeel van een onderdeel van een zijgeprogrammeerd extra podium. Stefan Tijs speelt dan ook nog een (niet te onderschatten!) bijrol. Of, nou ja, die bijrol is eigenlijk dus WEL te onderschatten (en zeer eenvoudig ook!), maar ik probeer u middels deze bijzin toch op andere ideeën te brengen omtrent de waardering van zijn performance.

En dan heb ik het nog niet eens over de tweede keer, die namelijk a.s. vrijdag plaats heeft en wel in WORM ter glorification van de NO LIMIT avond ‘THE AMAZING RISE OF PHOTOSHOP’, of de THE AMAZING RISE OF PHOTOSHOP avond ‘NO LIMIT’, dat is me in het geheel niet duidelijk. Wel zal ik een en ander over Photoshop vertellen. Wat het is, wat het niet is, wat het helemaal niet mee heeft te maken, wat er aan heeft en wat het goed voor is.

Komen dus! (het kost wat, maar het wast dan ook een berg!)

Reconquista

Het is weer Rotterdam 2040 tijd. Gyz komt in mei met de première van zijn eigen boekverfilming en ik maak zijn titels en ‘campagne design’. De té goeie Rotterdamse archiefbeelden vliegen ons weer om de oren dus. Wat te denken van deze helaas (op Cinerama en Lantaren/Venster na) uitgestorven dinosauriër: de Rotterdamse niet-mega-bioscoop. In dit geval: (de) ‘Alhambra’.

Alhambra, waar ondergetekende ‘Als u begrijpt wat ik bedoel’, ‘The Dark Crystal’ en ‘The secret of Nymh’ nog heeft mogen zien. Alhambra, de bios die als eerste de term Riksbios coinde (naar binnen voor een rijksdaalder) en de bioscoop met de trappetjes die AL-TIJD(!) naar pis stonken. Junkies en zwervers, moet u weten, mochten destijds net als de echte mensen gewoon loslopen door het stadscentrum en die lui deden hun behoefte nu eenmaal het liefst in het trappenhuis van Alhambra.

Tegenwoordig vind je er een reeds vier jaar leegstaand pand waar de Kinko’s een kleine tien jaar heeft gezeten en even verderop het dynamische ‘Rotterdam Info’, waar je met je vragen over deze ingewikkelde metropool heen kan. Ik zou wel eens willen weten waarom de Corso, de Thalia, de NRC Cineac, Lumière, Kriterion —en Gyz weet er vast nog wel wat te noemen— eigenlijk allemaal opgehouden zijn te bestaan. Dat ga ik ze morgen eens vragen.

photo: John Riper

Merci…

Boyeee! Still super stoked…
No words can describe my feelings. I can only smile.
Thanks for all emails, text-messages and facebook High-Fives!

photos by: Frank Hanswijk and Aad Hoogendoorn

long distance runner

Some 5, 6, 7 (8?) years ago I discovered a deep rooted love for running. I was craving running from point A to point B like I used to do with my friends whenever we needed to be somewhere when we were children. Of course in those days we never needed to be far from where we were. The whole running thing stopped when we were supposed to be cool to get the attention from people from another world: girls. From that moment on anything physical was considered ‘way too much effort’. Gym classes in school were skipped and field hockey was cool because of after-match-beer-drinking and pre-practice-reefer-smoking. I was a field hockey defender —the one that was supposed to stay in the goal next to the keeper defending the tiny space our goalie couldn’t reach at penalty corners, even if it meant lose teeth, brain capacity or in most cases aching shins for a couple of days. But at least it meant I didn’t have to run like hell like the others and thus I was cooler than my fellow defenders. It was the best of times… well, it was the okay’est of times.

After that a long time with bands and other underground-related jobs came along, none of it had to do with physical effort whatsoever. Except maybe the carrying around of heavy equipment, most of it had to do with mental growth. I guess I also won’t have to inform you on the physical life of an average graphic designer, which mostly consists of fighting back aches and Repetitive Strain Injured arms, wrists and necks.

So, at the age of 28, 29, 30 or so, I suddenly had developed an interest in running, I think it was again Vincent my long time friend whose two-room house I just had moved into (when he moved out, by that time I was too much of my own person to share housing with buddies). Vincent had also just started running and had told me about the spiritual effects it had on him. I figured ‘what the hell’ and bought a pair of running shoes, the house was located near the park and around the lake up there was (and still is) a terrific running spot. The first two or three times killed me, but a fourth of fifth time I was able to run around the lake. Six weeks or so later I started running twice around the lake and after three months I had lost some 35 pounds of body fat I had gained during the before mentioned ‘era of cool’. But then came something I wasn’t quite prepared for: the fall/winter season started. At first I didn’t run because I thought ‘maybe tomorrow it won’t rain as bad as now’, but after a few weeks a run around the lake took me as much effort as it had in one of my early days. Then it became really cold and snow froze my lust for runs. I froze up and the running days had ended. Not counting a couple of times where I tried to come back to running but never tried too hard (not counting one time when a heel injury had scattered my dreams of the glorious comeback tour of 2011)

Until now, this time I started running just after summer, so I’m actually getting the hang of it while it’s getting really cold (already am I looking forward to still running when temperature starts to rise and flowers and trees start blossoming). I’m back where I had left off, after two months of running today I ran my first round around the lake taking me under half an hour.

People ask me ‘how can you do a sport where there’s no actual contest-factor involved?’, to those I will say this: ‘there is’. Just start running and you’ll find out there’s this huge contest between you and ‘you — couple days ago’ going on. Also, and this is going to sound mushy, running makes me feel ‘part of wildlife’, like clubbing on X. Now besides all that, there’s this whole new level of ‘making the ultimate soundtrack for a run’ thing going on which makes it both a contest AND an art, where one has to, through trial and error, find out how he responds to several different tunes while running in several different moments of the run. For instance, the other day I started of with Wagner’s ‘ride of the valkyries’, which gave me a WAY too fast start I totally collapsed halfway through the run. Today I played Blonde Redhead’s Penny Sparkle, which all seemed perfection but still I almost gave up about five minutes before the finish (as I had been running slightly too fast, I guess), then it hit me ‘NOW would be a great time for Wagner’. ‘The Ride’ turned out everything I had hoped for, that epic tune damn straight slapped me in the face and I gained some of that winners’ euphoria while getting my breath back and started a pace that felt secure and strong. It paid off and I made it to finishing point a stronger man.

If you’re thinking about joining the runner’s (mostly very individual) community, but somehow you still wonder if that’s for you or not: JUST TRY IT! It’s the Oprah’s Book Club of the body my friend!

Signing out,
your pal,
Rufus Ketting (HuMobist and runner)

Houstonou

I am sorry we’re not posting a lot. Busy times over here.
I need all the time of my life with the edit of my film Rotterdam 2040.
So I am in my UFO, you know…

But I can say you this… I am nominated for the Dolf Henkes Prize 2012. Really stoked man! Geeezz…