Ik ben dus ziek (,maar toch aan het werk vanwege dingen die gewoon echt af moeten!) en da’s geen pretje. Je wordt de hele nacht wakker van niks. Je moet de hele tijd poepen, maar je kan dan niet. Je bent de hele tijd duizelig(!). Je kan niet tegen het geluid van TV en lezen is een soort tour de force… (Toch een Roald Dahltje eruit geknalt die minstens evenzeer de moeite waard was als de rest van zijn ouevre). In elk geval, nu ik hier toch weer zit te zwoegen in the old studio, heb ik ik dit geweldige oppeppertje van mijn goeie maat Cathelijne Beijn opgestuurd gekregen… Misschien alleen leuk voor mijzelf, maar ik vermoed toch van niet. Maar maak joe dat zelf even lekker uit:
Our neighbours at the old office are in need of some help. Surely we’re glad to help ’em out and tell you all about it. First let me tell you a little something about our neighbours. They are, first of all, local art centre ‘Koffie Verkeert’ (way too difficult to translate), a sort of art-meeting-place-slash-gallery that’s been around since forever (eighties) and which has been especially hip in the Vaandrager/Cor Kraat/Rikus Waskowsky era. And second of all they are record store Shifting Gears, a really nice store specialized in what I believe is best defined as ‘contemporary dance music’.
Now what they need is either someone to revitalise Koffie Verkeert with some nice ideas on how to conduct art business in the now (notice that neither the art centre nor the record store have hyperlinks to –what youths call– WEBSITES) or someone to rent an office space in the back of the store and help out with the rent.
They’re a nice bunch of guys, if you’re interested walk by the store (open thursday – sunday) located at the Van Speykstraat 145.
‘Do you care about what is happening in Iran?’, that’s the title to this facebook page. Pretty confronting question. Do I care? I don’t know, not much more I can do about it than ‘knowing it exists’. On the other hand, I merely disapprove of violence but I also know ‘democracy’ isn’t the answer either. Or not as we know it at least. Also ‘to care’ feels like a more active occupation than what I’m doing with it: nothing but being conscious of the fact that stuff like that is out there and perhaps worry ‘some’. All I can do now is show you a link to more spectacular images of a country on the brink of something big. Or maybe not. If I believed in anything the Iranians would be in my actual prayers. They’re on my blog instead.
Ik was een keer met mijn moeder in de Terp, een winkelcentrum in het hartje van Capelle aan den IJssel, toen —wonder boven wonder— één van mijn lievelings tv-programma’s live aanwezig was. In een nabijgelegen zaaltje of zoiets werd namelijk live ge-Ren-je-Rot!. Het is allemaal nogal droomachtig opgeslagen in een diep kamertje in mijn hersentjes dus vergeef me mijn vaagheid.
In elk geval, dat lievelings tv-programma was dus ‘Ren je rot!’ met mijn lievelings-tv persoonlijkheid Martin Brozius, aka ‘die meneer uit het laboratorium van Peter en de vliegende autobus’. En die was er gewoon?! yes! Kwam wel goed uit voor mijn moeder, want die kon eindelijk eens even rustig de Albert Heijn in zonder dat continue geouwehoer aan deur hoofd en ze besloot me dus maar bij Ren je rot achter te laten. Het was immers mijn favoriete programma.
Maar toen ik eenmaal bij de andere kindjes zat, te kijken naar een soort droom (wat normaal gesproken alleen op tv gebeurde, gebeurde nu recht voor mijn ogen), en die meneer niet zoals bij ons thuis veilig opgesloten zat in de kathodestraalbuis van onze gloednieuwe (kleuren!)televisie, maar gewoon daar ècht stònd, werd het me allemaal even te veel en ik begon te huilen dat het een lust was. Zo erg zelfs dat Brozius zelf eraan te pas moest komen en me uiteindelijk uit de hele setting heeft laten verwijderen. Oeioeioei, wat was dat vervelend voor mij. Gelukkig kwam mijn moeder, die al snel op de hoogte was (hoe? dat snap ik nog steeds niet, maar het zal makkelijker zijn geweest daar iedereen elkaar vroeger kende of zelfs aan durfde te spreken) en die heeft toen waarschijnlijk een ijsje of een patatje voor me gehaald om weer een beetje tot rust te komen.
Bij nader geYouTube blijkt Martin Brozius ook in bovenstaande serie ‘Kort en Klein’, een (VARA)programma vol komische sketches met o.a. Jeroen Krabbé en Carry Tefsen te hebben gespeeld én in (kunt u mij de weg naar) Hamelen (vertellen, meneer?), wat ik nog nooit heb gezien, maar wel vaak heb gehoord, want wij hadden die LP van de Leidsche Sleuteltjes die hits eruit zongen thuis en die draaiden we onmin vaak. Poeh… wat een geheugen ineens… Nu is Martin Brozius gisteren helaas op 67-jarige leeftijd dood gegaan. Ik vond dat niet leuk om te horen. Het raarste is dat ik als kind, net als tegenwoordig weer eigenlijk, echt en tv-echt niet goed van elkaar kon onderscheiden. Voor mijn gevoel presenteerde Martin Brozius gewoon 24 uur per dag Ren je Rot, tenzij ie eens voor de aardigheid in het laboratorium met Lex Goudsmit kauwgomballen aan het uitvinden was waar je van kon gaan vliegen. Zulke meneren kunnen toch niet dood? Blijkbaar toch.
Although I’m always the first to say ‘we shouldn’t actually be talking about the economic crisis, ’cause the talk itself is already fifty percent of the problem’ or interpreting Dutch fluxus professor Willem de Ridder (thank you Boris) ‘no one can ever solve a problem while trying to solve and thus concentrate on that problem’, here’s my latest attempt to try and make at least three people crisis-proof.
My friend Bart, who some of you know as bass player of this great new band called organisms, some as ‘Bart de Belg’ and some as a guy who works at Humanique, a company that —in short— truly makes good websites (Kunsthal, Oxfam Novib, Lantaren/Venster, WATT to name a few), gave me a call the other day and asked me if I had heard of people looking for one of the following jobs:
• interaction designer
• lead web developer
• project leader
I’m not sure if ‘project leader’ is translated correctly, but it means ‘being boss of a certain project’. If you think it’s you, all you do is respond to this add-like post. Easy as that, you don’t need to mail me your portfolios or what have you, just type ‘me’ as a comment, don’t forget to write down your email address and you’re already halfway in. You’re welcome, baby!
A while ago, I guess it was 1998, two friends of mine named Deniz Alpay and Philip Powel started organising a thing called Crime Jazz. I had learned of it from Vincent who was deejaying at these parties or gettogethers that were later niftily subtitled ‘words, poetry and beyond’.
I didn’t really know what to make of these crime jazz things, I kinda felt ‘part of the family’ since I did my first on stage spoken word performances there (read short articles, made jokes, tried out poetry) and met a lot of cool people who were into the same, or into something else in which they tricked me to become into as well… anyway, it was nice. On the other hand, it grew into something not really my cup of tea. It wasn’t hard to define the thing that I wasn’t altogether for, but it was hard speaking out this feeling. In short, me and my friends started calling crime jazz ‘the black conciousness poetry night’ more and more often as it really became an issue. Black poets are, take it from me, great at excluding whites from their audiences. They come on stage looking like Lisa Bonet (which doesn’t have to be a bad thing) in a random Cosby episode (ouch!) and start off claiming ‘Great to see so many black people in the audience tonight!’. I mean… how many ways of interpreting the adlib ‘1love’ exist out there?
In the end (period 2005 – 2008) all I did was occasionally recite an article I occasionally wrote and even that ended when Powel got me off the job after I had threatened to get on stage and go on and on and on about the white race and how fucking amazing it was to see so many Caucasians in the crowd, hi-fiving some of them as I started a rant on Rubens, van Gogh, Marcel Duchamp and Elvis Costello, entitled ‘Say it Loud – I’m White… so what’. Anyway… I did get to see a lot of crazy stuff, like Saul Williams, (lots of) Gea Russel, (the beautiful) Earl Okin, Marjolijn van Heemstra and so on, but the very best I had seen was a guy called Kelsey, a guy so much into singing and playing the fender rhodes even god knows not what to make of this guy. I bought one of his ceedees, but can’t find the guy on the www anywhere. Too bad.
Since it is a sad thing to see Crime Jazz go (because of political hassle I don’t even want to get into right now) I made them a farewell gift in the form of a graphic poem in their publication ‘Crime Jazz 10 Years – 1998 – 2008’. It’s obviously about all the things I just wrote about and about my own inner visions turning somewhat pessimistic I guess. In a way it can be seen as the opposite of Obama’s ‘hope’ campaign and thus it could have also be titled no, we can’t, but it’s not, it’s called ‘revolution’. Besides, I can be moody.
A while ago I was in desperate need of a monitor to give an intern the opportunity of always seeing the big picture while working on (even a small) something. Luckily my friend Stefan Tijs had just sent out an email saying he was giving away a monitor for free. Anyway, I recently got me a new computer and therefore am no longer in need of the monitor. So now if YOU are in need of one, let me know before tomorrow and you can come and pick it up at my studio. If you don’t respond in time, it ’s gone.
