Category Archives: weemoed en verlangen

a view to a kill

De Dordtselaan. Op de bovenste verdieping van een flat mocht ik een nacht komen tukken. Er woont daar een man die Wassenaar inruilde voor Zuid. Het uitzicht is voortreffelijk, zo ook de kookkunst van deze persoon. De beste man ziet een toekomstige link tussen Kop van Zuid, Rijnhaven, de Kaap, Afrikaanderplein en Maashaven. Eten zal datgene zijn wat volgens hem de gebieden met elkaar gaat verbinden. Eten staat voor leven, dus wie weet gaat hij gelijk krijgen. Hij heeft zich in ieder geval enorm uitgesloofd in zijn keuken. In de Dordtselaanflat van architect S. van Embden uit 1953 huurt hij drie woningen. Van twee woningen heeft hij een gemaakt waar hij zelf in woont en de derde woning ernaast is voor (buitenlandse) gasten. Op Zuid bestaat sinds dit jaar daardoor een artist in residence die niet voor niks ‘a View with a Room’ heet.

Op Zuid heb je onder meer al een gastenverblijf voor (buitenlandse) kunstenaars aan de Talingstraat in stichting BAD. Maar voor dit gastenverblijf op de negende verdieping, zullen voornamelijk buitenlandse schrijvers, filosofen, fotografen en andere vrijdenkers uitgenodigd worden. Ik heb de eer gehad om als Noorderling van de Rotterdamse rivier in dat jaren vijftig flatje te mogen verblijven. Als je naar buiten kijkt is het eerste dat opvalt, de verrassende hoeveelheid bomen die Rotterdam Zuid in zijn bezit heeft.

Goed, Zuid is voor mij niet nieuw. Vroeger ging ik naar school op Zuid, bij de Slinge (vlakbij de modewinkel van Coen Moulijn) en later aan de Quackstraat in Charlois. Aangezien het metrostation Maashaven pal voor de deur van de flat te bewonderen is, moest ik veel terugdenken aan de beruchte tramlijn 2, die ik vanaf hier moest nemen. Tram 2 was altijd een gedoe met een hoop kattenkwaad, als je begrijpt wat ik bedoel. Dit gold tevens voor de RET bussen nummers 70 en 77 van de metrohaltes Zuidplein en Slinge verderop. Door mijn schooljaren in mijn (latere) tienertijd heb ik toch altijd een zwak voor Zuid gehouden.

De man uit Wassenaar heeft allerlei ideeën voor het (persoonlijk door hem omgedoopte) Maashavenplein dat tussen het metrostation en de flat ligt. Dan runt hij ook nog het ‘Theater aan de Laan’ aan de zijkant van de flat op de Dordtselaan 19. Kortom, lekker bezig dus. Hij vertelde mij het verhaal dat het Maashavenpleintje en het metrostation als de poort naar Zuid fungeert, aangezien er dagelijks veel (buitenlandse) nieuwkomers uitstappen, voor goedkope woonruimte. Je kan dus ook zeggen dat deze omgeving de poort naar Nederland is. De Maashaven blijft daardoor een echte haven. Mensen van ver spoelen daar aan. Oftewel, een toplocatie voor een gastenverblijf.

Ook wel een ironische locatie, aangezien er vroeger een commissie aan te pas moest komen als je aan de Dordtselaan wilde wonen. Dan kwam de commissie kijken waar je woonde om te zien of je wel proper genoeg was. Om bij ‘hun’ deftige Dordtselaan te mogen horen.

In de naam zit al een verwijzing. Het is altijd al een soort poort geweest: de Dordtselaan is samen met de Dordtsestraatweg de oude weg richting Dordrecht. En volgens Wikipedia heeft Keizer Napoleon zich al met de Dordtsestraatweg lopen bemoeien. Inmiddels is de Dordtselaan ook bekend vanwege de Tour de France. Het blijft dus een chique bedoening daar.

Eric Dullaert praat in ieder geval deftig, terwijl hij gek is op straattaal. Maar ja, dat ‘ken ook nie anders als je daaro woon’. Eric, die kill is ok…

foto (boven): Tim Boric, 1983
foto (onder): postcard, Dordtselaanflat

www

Soon the HuMobisten will post weekly again. Or maybe even daily, who knows.
Rufus and I just had a huge talk about our blog. And we want to let it shine again. In the meantime we’re under construction, since the year 2000.

picture: our first website ‘everyone can be Under Construction’, 2000

mistroostig #1

Het Facebook is een beste plek. Het meeste erop is natuurlijk… eh, tja… hoe zeg je dat? ‘overbodig’(?) of ‘overbodig en daarom juist wel aardig’. Anyway, daar ga ik niet over. Om de zoveel tijd zie je echter iets op dat platform waarvan je denkt ‘dit had ik toch niet willen missen’. En over precies zoiets gaat deze post dus. Want wat ik onlangs (zojuist eigenlijk) tegenkwam op dat malle Facebook was wel zo prachtig. Ik ging even dood toen ik het bekeek. Maar ik zou net zo goed kunnen zeggen ‘ik leefde even toen ik het bekeek’.

Het gaat allemaal om het gedicht ‘Ben Ali Libi’ van superheld Willem Wilmink, voorgedragen door de minstens zo grote held Joost Prinsen. Onder mijn aandacht gebracht door Dorien Rozendaal, die er op haar beurt de lieve opdracht ‘sta even stil bij 4 mei’ bij heeft getikt. Op die manier maakt juffie Rozendaal handig gebruik van het gedicht en laat je bij de krachtterm ‘4 mei’ behalve aan een ‘Nederland in oorlog met de nazi’s’, of ‘op zolder verstopte Joden’ denken aan vrijheid en verdraagzaamheid in het algemeen en de waarde van de democratie in het bijzonder.

De democratie als onze favoriete staatsvorm ligt de laatste tijd nogal onder vuur. Intellectuelen van verschillend pluimage (theatermakers, schrijvers, filmmakers, vrijdenkers) zetten er vaker en vaker vraagtekens bij. Logisch en terecht ook, het gaat niet per se goed. Maar ligt dat niet gewoon aan de gedragingen van ‘de mens onder druk’ en niet aan de staatsvorm? Die-hards werpen dan tegen dat het niet uitmaakt waar het aan ligt, maar dat er sprake is van een onomkeerbaar ‘niet kunnen omgaan met de vrijheid die bij democratie hoort’. En daar zit jammer genoeg zeker wat in.

Maar, en daar gaat dit stukje natuurlijk over, daar moeten sommige verstandige mensen op hun beurt een beetje van huilen. Net als Prinsen in dit prachtige filmpje. Ik heb ’t hem niet gevraagd, hij zou ook kunnen huilen om Wilmink die er niet meer is om het soort coupletten te schrijven die je eigenlijk niet zonder brok in de keel kan voordragen. Of vanwege iets heel anders. Maar ik vermoed van niet.

Nou ja, ik heb er al te veel over gezegd. Bekijk en oordeel zelf: hier.

Reconquista

Het is weer Rotterdam 2040 tijd. Gyz komt in mei met de première van zijn eigen boekverfilming en ik maak zijn titels en ‘campagne design’. De té goeie Rotterdamse archiefbeelden vliegen ons weer om de oren dus. Wat te denken van deze helaas (op Cinerama en Lantaren/Venster na) uitgestorven dinosauriër: de Rotterdamse niet-mega-bioscoop. In dit geval: (de) ‘Alhambra’.

Alhambra, waar ondergetekende ‘Als u begrijpt wat ik bedoel’, ‘The Dark Crystal’ en ‘The secret of Nymh’ nog heeft mogen zien. Alhambra, de bios die als eerste de term Riksbios coinde (naar binnen voor een rijksdaalder) en de bioscoop met de trappetjes die AL-TIJD(!) naar pis stonken. Junkies en zwervers, moet u weten, mochten destijds net als de echte mensen gewoon loslopen door het stadscentrum en die lui deden hun behoefte nu eenmaal het liefst in het trappenhuis van Alhambra.

Tegenwoordig vind je er een reeds vier jaar leegstaand pand waar de Kinko’s een kleine tien jaar heeft gezeten en even verderop het dynamische ‘Rotterdam Info’, waar je met je vragen over deze ingewikkelde metropool heen kan. Ik zou wel eens willen weten waarom de Corso, de Thalia, de NRC Cineac, Lumière, Kriterion —en Gyz weet er vast nog wel wat te noemen— eigenlijk allemaal opgehouden zijn te bestaan. Dat ga ik ze morgen eens vragen.

photo: John Riper

As Tears Go By

Cokkie Snoei invites you to the opening of As Tears Go By,
a group show by 70 artists.

We hope to welcome you with a drink at the opening of this unique and challenging show on Sunday the 24th of February between 16:00 and 19:00.

Philip Akkerman, Frances Alleblas, Gijs Assmann, Heike Kati Barath, Norbert Bisky, Merijn Bolink, Hans Citroen, Adam Colton, Lisa Couwenbergh, Noëlle Cuppens, Jimi Dams, Marco van Duyvendijk, Anneke van der Eerden, Elza Jo, Pam Emmerik, Frans Franciscus, Marliz Frencken, Milou van Ham, Koen Hauser, Femke van Heerikhuizen, Scarlett Hooft Graafland, Pieter Hugo, Anya Janssen, Esther Janssen, Jeroen Jongeleen, Gerald van der Kaap, Michael Kirkham, Paul Kooiker, Maartje Korstanje, Juul Kraijer, Anouk Kruithof, Wilma Kuil, Pieter Kusters, Daniëlle Kwaaitaal, Raoul de Lange, Erik van Lieshout, Axel Linderholm, Phoebe Maas, Keetje Mans, Ben Merris, Sands Murray-Wassink, Paul Nassenstein, Kim van Norren, Pim Palsgraaf, Helma Pantus, Micha Patiniott, Elena Pereira, Marisa Rappard, Peter Redert, Francisco Reina, Wouter van Riessen, Isabella Rozendaal, Zina Sarogua Wiwa, Schilte & Portielje, Johanna de Schipper, Lydia Schouten, Bert Sissingh, Tracey Snelling, Lily van der Stokker, Henk Tas, Joost van den Toorn, Koen Vermeule, Eveline Visser, C. A. Wertheim, Co Westerik, Justin Wijers, Sylvie Zijlmans & Hewald Jongenelis, Maja Zomer, Bas Zoontjens, Ina van Zyl and Gyz La Rivière.

picture: Kim van Norren

Te Koop!

10 zeefdrukken getiteld ‘Zonder Haar’, onderdeel van ons laatste nieuwe mixed-mediale hoogstandje ‘Wish you were here’, 2012.

Anyway: oplage 15 stuks, 2 kleuren, afmeting: 42 x 21 cm.
PRIJS: € 40,- (excl. verzendkosten), hand-genummerd, hand-ge‘titeld’.

Can’t wait to see…

More info here.

Quint, Psyche en Jeroen S. Rozendaal

Kent u Jeroen Rozendaal? In a nutshell: de ‘hardest working guy in showbusiness’, de bijkans enige intellectueel in de omhooggevallen gesubsidieerde filmwereld, de netste shockrocker van Nederland en de meest anti-revolutionaire theatermaker van wellicht wel de wereld.

Naast de vele beroepen die Jeroen Rozendaal uitoefent (filmer, filmproducent, scenarioschrijver, muzikant (en multi-instrumentalist), interviewer, professor, cabaretier, acteur, audio-technicus, dramaturg, amateur-verzamelaar van obscu- en rariteiten, muze van de HuMobisten èn fulltime Suske en Wiske-fan!) —en dan bedoel ik niet halfbakken, zo nu en dan, of ‘een beetje half’, nee: UIT-OEFENT— is hij ook al sinds god-weet-hoe-lang verbonden aan de jongerenheatergroep Quint. Naast het verzinnen welke stukken theatergroep Quint zou moeten spelen, schrijft Jeroen ook de scripts en regisseert hij de jongelingen (in leeftijd variërend zo tussen de 12 en 22 —vermoed ik, maar wat weet ik van leeftijden?!) naar zichzelf ontstijgende hoogten. Ik weet dat, omdat ik meestal naar de voorstellingen (die standaard in de kleine zaal van het Capelse Isala Theater worden opgevoerd) ga kijken. Ik heb in de laatste jaren al iets gezien over een band, iets met een cabaretgroep die kapot gesubsidieerd dreigt te worden (met in de achtergrond een land dat op allegorische wijze Chinezen als onmensen wegzet) en een bewerking van een Isaac Asimov short waarin ruimte een meervoudig ambigu begrip is. Allemaal best goed spul en elk jaar een beetje beter dan het vorige, maar frankly speaking ben ik elk jaar als Jeroen aan het oefenen is met die half-volgroeide rotzakken de mening ‘waarom doe je dit in godsnaam nog?’ toegedaan. Want hij doet het natuurlijk niet een beetje, maar VOLUIT en vooral tijd-opslorpend.

Welnu, dat ‘waarom’ heeft zich vorige week in twee uur tijd volledig aan me geopenbaard tijdens de opvoering van J’s magnum opus ‘Psyche – het spel van de ziel’ (een bewerking van Louis Couperus noodlottige sprookje). Het stuk werd gespeeld door eerdergenoemde jongerentheater gezelschap Quint, maar versterkt met nestor Fred van der Hilst (een enorm slimme keuze van Jeroen, want door deze ene volwassen acteur in te lijven, lijkt het alsof de andere karakters niet anders dan door, excusez le mot, kinderen gespeeld kunnen worden. Wat eigenlijk ook gewoon zo is. Briljant! Verder is het voor Jeroen de eerste keer dat er dans in het stuk is geïntegreerd en dan gelijk op een wel heel stilistische, soms komische en doeltreffende manier, chapeau Renate de Jong —echt GOED!

Verder is het ontwerp van het stuk enorm vintage, want SUPER jaren ’70. Wat erg vermakelijk is en gek genoeg ook heel erg past bij het stuk. Misschien komt het wel omdat Jeroen’s benadering ook zo lekker seventies is. Met een mix van Living Theatre-achtige artisticiteit en het soort melancholisch-afstandelijke sociale betrokkenheid van J.J. de Bom. Holy hell! Ik zag nog niet zo lang geleden het zoveelste stuk van Jetse Batelaan (Bonte Avond van Body Builders) en verklaarde al het andere thater —zoals ik na al zijn voorstellingen doe— zo dood als Mary Dresselhuys zelve, maar Jeroen en zijn jongens laten in een dikke 2 uur zien waarom ‘oervormen’ het nog altijd keihard kunnen waarmaken en jou kunnen laten sidderen, grienen en soms zelfs wat nadenken om de kapriolen op zo’n podium: heerlijk! Met gewiekste theater-oplossingen, schitterende symbolische teksten (die vooral wrang en tegelijkertijd waarachtig klinken uit de monden van kinderen), leuke liedjes, goed gekozen design en een tempo dat 140 minuten lang steeds maar doorzet, niet vertraagt, niet versnelt, maar op zijn noodlot afstevent, als een sprookjestrein die van ‘Er was eens…’ gestaag doorrolt naar ‘…en haar dood voltrok zich pijnlijk en onafwendbaar’.

En dan komt het: uiteraard heb je alleen van deze voorstelling kunnen genieten, wanneer je op één van de vijf (5!) voorstellingen in Capelle aan den IJssel aanwezig bent geweest. Alle vijf in het voornoemde Isala Theater, een plek waar je je laatste adem niet graag uit wilt blazen. Dus niet in, ik noem maar wat, DE KLEINE ZAAL VAN DE ROTTERDAMSE SCHOUWBURG!!, of IN HET RO THEATER!!!, of van mijn part BIJ HET O.T.!!!!! Terwijl dat gewoon zou kunnen natuurlijk. Een weekje of zo. Ik noem maar wat…

spelletjes

Afgelopen 26 april, gaf ik een leuke lezing op het Festival of Games voor alle laatstejaars Grafisch Lyceum studenten van Nederland. In eerste instantie snapte ik niet helemaal hoe mijn vrienden van X|Media|Lab in godsnaam op het idee waren gekomen mij te vragen, maar toen ik me eenmaal ging bedenken wat games voor een rol in mijn eigen leven hebben gespeeld, bleek dat groter te zijn dan op eerste gezicht.

Ik heb de studenten verteld over mijn avonturen met pacman, de space invaders, de latere periode met Activision en de wondere (totaal freaky surrealistische) wereld van de Commodore 64. Hoe de spellen zich voor 90% in de hoofden van hun gebruikers afspeelden en hoe het vermogen van deze gebruiker om abstract te denken (althans, in abstracties van vormen) werd gevoed door juist het gebrek aan usable memory.

Het werd een hilarische middag, met veel van dit soort beeld:

Wat ook bijzonder was, was de locatie. Het Festival vond plaats in de jaarbeurshallen en mijn presentatie speelde zich af in de zogenaamde MEDIA PLAZA, een hypermoderne posh-versie van een Kubrickiaans presentatie-centrum, waarvan ikzelf in het midden stond met mijn MacBookie en mijn presentatie op maar liefst vier (4!) schermen tegelijk om mij heen te volgen was. Pretty fuckin’ cool als je het mij vraagt. Thanks voor de hook-up, Djoemila!

hier een grappig filmpje over hoe dat er ca. uit zag:
kleiner – Wi-Fi

Pschorry! boek-en-zopie

VRIJDAG 20 APRIL 2012, 17:00