Woohoo! Bij ons om de hoek op de Binnenweg zit, sinds een half jaartje of zo, Paladar (smaak op z’n Portugees), een take-away waar de allerlekkerste Portugese gerechten en wijnen voorradig zijn. Ik ben een keer in Portugal geweest, of eigenlijk een aantal keren, en ben sindsdien fan van het land en diens keuken (net als iedereen trouwens, Portugal is nu niet bepaald Guam, of een of ander obscuur eiland in de Pacific)…
In elk geval, waan uzelf voor een momentje in de back alleys van Porto (waar gerechten standaard met een stuk of tien koolhydratenbommen geserveerd worden; ‘alstublieft, uw Bacalhau met patat met rijst met brood met gekookte aardappeltjes’), of aan een lekker warme lunch in de Bairro Alto waar de heerlijkste gebraden Frangos je om de oren vliegen. ‘Toe’ hebben we Pastéis de Nata (zie foto). Helaas is er nog geen Caldo Verde te krijgen, maar ik ga wel ’s een beetje druk uitoefenen. Daar zijn we toch buren voor?
Ze zitten als gezegd op de Nieuwe Binnenweg, op de hoogte van het Wester Paviljoen (waar vroeger de Jamaicaanse snackbar zat), maar wil je dat nog wel eens even zelf uitmaken, dan zitten ze ook nog eens op het internet, een medium dat steeds meer aan geloofwaardigheid wint en binnen nu en tien jaar ongetwijfeld nog populairder is dan teletext.
I used to have a camera in a (very old) phone which allowed me to sometimes take pictures of stuff that was happening to or (mostly) around me. What it couldn’t do was move taken photos out of the phone and into, let’s say, a computer. Don’t ask. Don’t say that it probably could have been done. Trust me… it couldn’t. Now, a couple years later, because of a major breakthrough in technology I finally did it! Please enjoy some of the subliminal messaging, people, places and situations I have actually lived.
In order of appearance: 1. guy on Leidscheplein Amsterdam had me tricked for at least two minutes, 2. Suus thinks it scary that the blue sky turns black eventually, 3. great sticker, stickered on toilet in club watt, 4. I was there when Paul McCarthy’s Santa Claus (AKA Kabouter Buttplug) was installed in the Rotterdam city centre. (Great moment!), 5. Something nice I saw at the WDKA graduation exhibition (2008?) If you know who made this, please let me know. 6. Daan is Tof just changed his name back to Den Houter, 7. A 2 cm. x 5 cm. sized sticker in the subway says ‘I love Marc Dutroux’ 4 times, 8. Eline getting ready for ‘birthday buikspek en bonen’ at Schiller, 9. A Print Service I wouldn’t trust with the printing of my presentations, 10. In Gent (BE) you can buy a Kurt Cobain action figure, 11. Back in the day when Suus was an Indian squaw, 12. A subway sign I had not seen before. Or since for that matter, 13. Mautaz must be the finest delivery bear I know. (this one’s for you Maksiem), 14. Marieke and Nienke making party at the ‘1 Jaar Woei’ Party (Parkzicht, Rotterdam) and last: 15. Rotterdam Binnenrotte Market Sign.
One of the favorite films of both Gyz and myself is the 1987 Oliver Stone classic Wall Street. Especially Gordon Gekko, innocence lost personified, portrayed by one excellent Michael Douglas (who for the first time in his career over-classes his dad, except for maybe ‘A Chorus Line’) is a class A movie personage and the film might not have been as good when someone else instead of Douglas would have been doin’ him, but hey… good casting is also good film making! If you’ve never seen Wall Street, go out and (tor)rent it, it just can’t disappoint.
You can imagine how thrilled we were when we found out couple months ago that the sequel was on its way and is to open in Rotterdam theaters some time (september) this year. Until… last night I saw it already by accident. Or actually I saw Steven Soderbergh’s ‘The Girlfriend Experience’, starring (a dynamite) Sasha Grey and furthermore mostly people playing themselves or kind of themselves. Soderbergh uses this people-playing-themselves-and-do-not-know-exactly-when-they’re-being-filmed-or-not technique to bring the realness of chaos in his films, which works out pretty well in both this film and Soderberghs often misunderstood masterpiece ‘Full Frontal’, which —I guess— best resembles TGE throughout his ‘body of work’ so far.
The Girlfriend Experience, about the growing smart of a two thousand dollar an hour escort isn’t so much about sex as it is about ‘the economy of modern day America triggered by the biggest crisis since last century’s thirties’, or about ‘transactions’, as Soderbergh says so himself in this Wall Street Journal interview. This and the fact that it seems the film’s made with the same nonchalance everyday life is being led these days (including how banks and corporations are leading their lives as if they’re adolescents having fun taking her easy) makes TGE the financial film of the times.
It’s not as interesting if you like top notch acting as it is when you’re down with spot on reflections of the human condition under, in this case, eerie economic pressure. In that light The Girlfriend Experience had also better gone for Wall Street 2’s tagline ‘Money never sleeps’ (quite the word play if you ask me), instead of the one they’re using now (probably aiming for a broad and pheromone driven target group) ‘see it with someone you ****’. Which, come to think of it, might just be some sort of contemporary joke on ‘love’ since there’s absolutely nothing to be X’ed going on in this film. Too bad, or maybe not, I don’t know. Maybe me getting my hopes up for ‘some of that’ is part of the Soderbergh experience as it did make me feel part of an absolutely sickening, or at least frightening, or at least pretty damn cold economy in a way, so…
Sasha Grey by the way is a stone fox. Just looking at her made my **** hurt… In a good way, though.
Vandaag is het afstuderen geblazen voor de Willem de Kooning Mode eindexamenstudenten. Het is zojuist voor het eerst vertoond, om 16.00 uur, dan om 19.00 uur nog eens en dan een laatste keer om, ik dacht, 21.00, maar kan ook 22 zijn. Ik was op die van 16.00 uur en ja, ’t was wel aardig. Allereerst zag de locatie er goed uit en de ontvangst ook en de catwalk lag er lekker uitgelicht bij. Na wat problemen (een man zei door een microfoon ‘we hebben wat probleem techniekjes’) begon het modieus laat (plusminus om 16.25). Het begint dan met wat 2e en 3e jaars gedoe (wat helemaal niet zo stom was) en erna de jongens en meisjes waar we voor zijn gekomen.
Over het algemeen was ik niet onder de indruk van de herhalingen van herhalingen van herhalingen (die je op zo’n feestje sowieso vaak ziet, dus ik was er dan ook niet verbaasd over). Maar toen gebeurde het, een ingetogen collectie met aandacht voor simpel, leisure, (mode)geschiedenis, vrouwelijkheid, verborgenheid, kleuren die niet uit de lucht gegrepen lijken en liefde voor details kwam langsgelopen en ik werd wakker uit een saaie, contemporaine nachtmerrie waarin niet bijster veel leek te gebeuren. Heel erg goed Ruby Verhoeven! (zie afbeelding hierboven) De titel van je collectie ‘Ik zie ik zie wat jij niet ziet’ klinkt me iets gefrustreerd in de oren, maar oké, dat wordt je van vier jaar tussen het zelfingenomen mode-gezeik van modestudenten in zitten waarschijnlijk vanzelf.
Enfin, toen kwam er weer een hele tijd niets en ja hoor, na een minuut of twintig nog één: Serena Asselman (oei, wat een slecht excuus voor een weblog), die met een bijna ‘grafisch’ te noemen invalshoek (denk Pierre Cardin in de vroege jaren zestig, gecombineerd met een jaren ’50 Hollywood zwier) èn een goed gevoel voor ironie de show wat leven in heeft geblazen. Goed en sterk werk, verhalend, op zichzelf staand en goed afgewerkt. Hup! Voor jezelf beginnen!
Ik zat tegenover Wilma (van de bibliotheek) en tante Wil (ex mode opperhoofd WDKA) en betrapte mezelf er steeds op dat ik jaloers was op de mensen die naast en achter ze zaten te grinniken om hun continue stroom van bijtende kritieken. Naast mij zaten twee meisjes die alleen maar de hele tijd tegen elkaar zeiden ‘dit kan echt niet hoor!, dit kan echt niet hoor!’. Ik wilde er een met mijn elleboog een bloedneus bezorgen, maar ik had net mijn nieuwe lederen Magiel La Rivière oldskool newskool jas voor het eerst aan, ook gelijk weer zo zonde.
Wholy Moly! Suus and me entered the Blue Band ‘gezonde vetten’ competition and are nominated to compete with two other entries to win the Folder Challenge Award, an anual advertising award. Pretty exciting, especially since this is the first time we even participated on such a project. Our graphic approach must have worked somehow pretty well in the wild world of adverts. In a funny lil’ film made by GGTV videoproducties you can see us telling about how we got the idea and goof around in the background a little.
Vroeger vond ik ‘wist je dat’-jes in schoolkranten, clubbladen en waar die dingen nog meer in stonden altijd he-le-maal te gek. Ik weet niet waarom, maar wist-je-dat items konden mij zeer bekoren. Ik dacht ook altijd hardop ‘nee! nietwaar?!’ of ‘ja man, al lang!’. Misschien had het iets met het triviale van algemene kennis te maken, want mijn wist-je-dat-obsessie van een decennium later verplaatste zich naar het trivial pursuit bord. Ongeveer rond mijn 17e werd het Zomergasten. De ultieme 4-uur (toen nog, meen ik mij te herinneren) durende, wist-je-dat eindbaas. Één mens vertelde aan de hand van zelfgekozen tv- of filmfragmenten hoe volgens hem of haar het leven in elkaar stak. Oftewel: Wist-je-dat-ik-er-dit-van-vind-en-het-baseer-op-dat? U kunt zich voorstellen hoe graag ik later als midden twintiger, toen ik een hoop van van alles vond, aan die tafel bij Wim Schippers of Adriaan van Dis had willen plaatsnemen. Daar was ik natuurlijk belangrijk en oorspronkelijk genoeg voor! Later bleek dat iedereen alles al wist, had laten zien wat ik had willen laten zien of er in elk geval een andere versie van kende. De mens en zijn ‘ervan vinden’, lachen en vervelend tegelijk.
In elk geval was ik zo blij als een ei toen ik vorige week door Tim Arts (een liefhebber van de moderne beelden- en ideeëncanon) werd gevraagd of ik tien filmpjes wilde selecteren voor zijn ‘best of YouTube’ blog Nazomergasten. Er staan ook wat kleine (voor mijn doen dan) verantwoordingen voor mijn keuzes bijgeschreven. Ik heb er plezier aan beleefd, maar baalde er later ook van dat ik er geen Mitch Hedberg, katten op twee benen, goeie ouwe commercials en favoriete fragmenten uit Transformers, Alf en Who’s The Boss bij heb gezet. Conclusie: ik kan mezelf niet vangen in 10 YouTube filmpjes, pheeeeew!
Nazomergasten kent geen ruimte voor fotocredits (geloof ik), maar de foto erbij is er een van Esther de Leeuwe. Waarvoor enorme dank.
Who could have foreseen this… it’s beautiful and amazing (it’s even bigger than our website can handle!) and like every other thing Jimi did. Sorry for not posting for so long. It’s really really busy. I”ll be back soon with lots more on (amongst other things) my new piece showing at the Rotterdam Museum Night, Marcel Wiebenga’s super cool new weblog on music, love, life, politics and what have you. Bye bye!
FFWD Dance Parade is dead!
This picture is taken on the first FFWD Dance Parade in 1997 by Frank Hanswijk. You see Woei, Merijn Cool, Cois, Vrekje, Den Haag, Perry and me, and some others in the back… Westside!!!
Ik kan het toch niet onbesproken laten eigenlijk. Zonder met deze site een soort Kassa’ige richting in te slaan, wil ik graag even oproepen tot een massaal misnoegen over het nieuwe ov-chipkaart beleid. Of nou ja ‘beleid’, zeg maar de door de overheid gesteunde patstelling waarin het Nederlandse openbaar vervoer ons, makke betaalschaapjes die weer eens iets belachelijks doorgedrukt zien worden waar ze NIETS aan kunnen doen, dwingt. Hoe zit het namelijk, indien je ov-chipkaart ‘leeg’ is, dat wil zeggen ‘er staat geen geld meer op’ dan moeten we diezelfde kaart opladen bij een metrostation. Indien je bijvoorbeeld nu eens niet bij een metrostation in de buurt woont, kan je dus niet met de tram naar datzelfde metrostation reizen op je ov-chipkaart, nee dán koop je een los kaartje (zoals hierboven afgebeeld) EN zo’n kaartje kost ons TWEE EURO VIJFTIG!? Nu is het mijn beurt om daar eens vijf gulden vijftig van te maken. Verder kan je met die kaart één uur reizen (net als met de één- en tweezônekaartjes van weleer) maar moet je toch nog elke keer in- en uitchecken (waar dat op slaat!?). Anyway, als je dat kaartje dan ook nog eens wilt gebruiken om een paar haltes MET DE METRO te reizen (niet heel ongewoon, dunkt me) kost zon kaartje zelf ZEVEN GULDEN ZEVENTIG oftwel drie fucking euro vijftig. Ik vind het (en dan woord heb ik nog nooit gebruikt, dus ik word ofwel een vervelend oud mannetje, of dit is echt te bizar voor woorden:) be-la-che-lijk! Uwe Majesteit, als u dit leest: verander dit terug!
