de post die je wist dat zou komen…

Het platte Nederland, dat ben ik op den duur maar gaan omarmen. Het Nederland van De Rijdende Rechter, de Voice en Frans Bauer, het Nederland van een dagje Efteling, knakendag bij Sparta en troep verkopen op Koninginnedag. Het Nederland van volle Pathé Theaters en lege filmhuizen, het Nederland waarbinnen werkelijk ELK dingetje dat ‘anders’ is (een fiets zonder remmen, een gekke muts, Vans), uiteindelijk verandert in een breed gedragen nieuwe ‘counter-cultuur’, een Nederland zonder schaamte, zonder smaak en vooral zonder idee. Een Nederland waarvan ca. tachtig procent van de inwoners de taal niet machtig is. Maar een Nederland dat wèl keihard om zichzelf kan lachen. Een Nederland van dikkertjes en dommerds, een Nederland waar ster-advocaten zichzelf uiteindelijk verliezen en als vaste gasten bij RTL Boulevard figureren en een land waarin begaafde dichters niet kunnen overleven zonder Waku Waku.

Ik heb geleerd maar te gaan houden van de dingen die me vroeger beangstigden, aangezien 1. ze nooit meer terugveranderen en 2. ik dingen niet per se moet schuwen, alleen maar omdat ik me beter voel dan de rest.

Hield ik altijd al van dit crazy land? Nee! Ook ik had mijn bedenkingen bij dat domme gedoe. Maar wat blijkt; deze laatste crisis (behalve een financiële ook een identiteitscrisis) dreef de verschillen zó ver uit elkaar, dat ik me nergens meer echt thuis voelde, niet bij televisieprogramma’s over mensen die aan obesitas lijden en ‘binnen 6 maanden 100 kilo moeten afvallen!’, maar al helemaal niet bij debatten waar ik me groen en geel erger aan elke mening die zogenaamd ter zake doet. Multatuli’s gevleugelde tekstregel ‘Een ruiter viel van zijn paard, sindsdien noemde iedereen die van een paard viel zich een ruiter’ kwam vaker dan eens bij me op. Niet alleen bij debatten, maar ook bij talkshows, in galeries en op tentoonstellingen, bij concerten en in theater-foyers, waar het publiek na de voorstelling elkaar nog zonodig even moet uithoren over het zojuist geziene. De onzin die je dan te horen krijgt is dikwijls dodelijk! En dan heb ik het nog niet eens over de meningen van die ‘voedsel-terroristen’ die stiekem boos zijn als jij een whopper bestelt, omdat zij straks mee moeten betalen als jij kanker krijgt, maar zich een ongeluk schrikken als ze je in de eco-supermarkt tegenkomen ‘omdat jij daar helemaal niet thuishoort’. Dat hokjes-denken als vervanger van die zuilen die iedereen zo mist, kap daar nu toch eens mee!

Het is niet zo gek dat ik, met mijn natuurlijk aangeboren voorlopersrol, eerder wegstap van het zogenaamd elitaire Nederland (dat in werkelijk een conservatieve bende is waar je ‘u’ tegen zegt), maar dat ze dan ook nog eens achter me aan rennen om me terug te roepen als ik bijvoorbeeld gratis en puur voor mijn eigen lol in een Koningsnummer-videoclip verschijn, denk ik ‘dit hoeft niet, jongens… laten we elk ons eigen weg gaan!’. Het bizarste vind ik nog dat ik mijn liefde en fascinatie voor het Koningshuis vaker dan eens heb uitgesproken, terwijl ‘zij’ hun afgrijzen voor datzelfde koningshuis ineens lijken te zijn vergeten. Maar het gekste is natuurlijk niet dat mensen mij op de vingers tikken, maar dat ze ineens allemaal een mening hebben over dit ding dat duidelijk niet voor hun bedoeld is. Want waarom voelen ze zich nu ineens allemaal aangesproken als het om een fucking kroning gaat die, dat zijn ze dan ineens vergeten, natuurlijk een bijzondere schertsvertoning is? Een RTL-kroning voor een lintjesknipper! (ik zie dat persoonlijk anders, maar als ik me eens in hen verplaats…). Die fijnzinnige salon-wereldverbeteraars hebben toch ook geen mening over hoe een Champions League finale in beeld wordt gebracht, het kapsel van Marianne Weber, of over de set-dressing van het Big Brother huis? Waarom dan dit lied ineens zo persoonlijk nemen, waarom wil je je dan ineens bij het volk scharen, juist wanneer het om een fucking ‘kroning’ gaat? Serieus, hebben jullie niets beters te doen? Of nou ja, niets ‘anders’?

Reconquista

Het is weer Rotterdam 2040 tijd. Gyz komt in mei met de première van zijn eigen boekverfilming en ik maak zijn titels en ‘campagne design’. De té goeie Rotterdamse archiefbeelden vliegen ons weer om de oren dus. Wat te denken van deze helaas (op Cinerama en Lantaren/Venster na) uitgestorven dinosauriër: de Rotterdamse niet-mega-bioscoop. In dit geval: (de) ‘Alhambra’.

Alhambra, waar ondergetekende ‘Als u begrijpt wat ik bedoel’, ‘The Dark Crystal’ en ‘The secret of Nymh’ nog heeft mogen zien. Alhambra, de bios die als eerste de term Riksbios coinde (naar binnen voor een rijksdaalder) en de bioscoop met de trappetjes die AL-TIJD(!) naar pis stonken. Junkies en zwervers, moet u weten, mochten destijds net als de echte mensen gewoon loslopen door het stadscentrum en die lui deden hun behoefte nu eenmaal het liefst in het trappenhuis van Alhambra.

Tegenwoordig vind je er een reeds vier jaar leegstaand pand waar de Kinko’s een kleine tien jaar heeft gezeten en even verderop het dynamische ‘Rotterdam Info’, waar je met je vragen over deze ingewikkelde metropool heen kan. Ik zou wel eens willen weten waarom de Corso, de Thalia, de NRC Cineac, Lumière, Kriterion —en Gyz weet er vast nog wel wat te noemen— eigenlijk allemaal opgehouden zijn te bestaan. Dat ga ik ze morgen eens vragen.

photo: John Riper

As Tears Go By

Cokkie Snoei invites you to the opening of As Tears Go By,
a group show by 70 artists.

We hope to welcome you with a drink at the opening of this unique and challenging show on Sunday the 24th of February between 16:00 and 19:00.

Philip Akkerman, Frances Alleblas, Gijs Assmann, Heike Kati Barath, Norbert Bisky, Merijn Bolink, Hans Citroen, Adam Colton, Lisa Couwenbergh, Noëlle Cuppens, Jimi Dams, Marco van Duyvendijk, Anneke van der Eerden, Elza Jo, Pam Emmerik, Frans Franciscus, Marliz Frencken, Milou van Ham, Koen Hauser, Femke van Heerikhuizen, Scarlett Hooft Graafland, Pieter Hugo, Anya Janssen, Esther Janssen, Jeroen Jongeleen, Gerald van der Kaap, Michael Kirkham, Paul Kooiker, Maartje Korstanje, Juul Kraijer, Anouk Kruithof, Wilma Kuil, Pieter Kusters, Daniëlle Kwaaitaal, Raoul de Lange, Erik van Lieshout, Axel Linderholm, Phoebe Maas, Keetje Mans, Ben Merris, Sands Murray-Wassink, Paul Nassenstein, Kim van Norren, Pim Palsgraaf, Helma Pantus, Micha Patiniott, Elena Pereira, Marisa Rappard, Peter Redert, Francisco Reina, Wouter van Riessen, Isabella Rozendaal, Zina Sarogua Wiwa, Schilte & Portielje, Johanna de Schipper, Lydia Schouten, Bert Sissingh, Tracey Snelling, Lily van der Stokker, Henk Tas, Joost van den Toorn, Koen Vermeule, Eveline Visser, C. A. Wertheim, Co Westerik, Justin Wijers, Sylvie Zijlmans & Hewald Jongenelis, Maja Zomer, Bas Zoontjens, Ina van Zyl and Gyz La Rivière.

picture: Kim van Norren

Merci…

Boyeee! Still super stoked…
No words can describe my feelings. I can only smile.
Thanks for all emails, text-messages and facebook High-Fives!

photos by: Frank Hanswijk and Aad Hoogendoorn

Jimi, een logé

Net nu je weer thuis bent
begint het hier te
s
n e w n
e u e

als je nog hier zou zijn
konden we door een

 

b e     snee  uw     d

Kralingse bos wandelen

rennen, naast de fiets of lekker los
zomaar
achter elkaar aan
lekker wroeten bij een molshoop
of wat dan ook

jouw staart
zou dan
net
boven een
dik pak uitkomen

altijd maar keihard
zwiepend, zo ben je
altijd maar aan
het pretten en
stuiven

 

je zou je
verstoppen,
per ongeluk
natuurlijk,

maar toch: heel professioneel

 

maar als ik je na een seconde of drie
nog niet had gevonden zou je
je schuilplekje verraden
door naar me te roepen

‘Hier! Hier ben ik’
of wat je dan ook met ‘WOEF WOEF WOEF!’ bedoelt

Maar ik keek net nog even
voor de zekerheid
en dat is niet zo
Je bent hier helemaal niet

Hoorde ik nou iets?

neue welle

The other day I was asked to make something chalky on Bar3’s charcoal grey wall. It became this here little étude called ‘Homey Universalis on… Fanaticism’ and it’s mainly about humans expressing the need to call certain stuff ‘divine’. Hope you like it! Extra special thanks go out to Jules Schoonman and Lisa Gliederpuppe for excellent DJ’ings during its vernissage, Gregory Miller for the lending of his exceptionally handy toy and Jeroen Sikma and Tjeerd Hendriks for inviting me over to make ‘something’.

If you want to see it ‘live’, it’s up there until at least january 8th. So, have a coke and a smile out at Bar3, it’s a lovely bar where —pretty unusual in Rotterdam— VERY nice music is being played.

‘Homey Universalis on… Fanaticism’
chalk on charcoal wall / 2010-2012

long distance runner

Some 5, 6, 7 (8?) years ago I discovered a deep rooted love for running. I was craving running from point A to point B like I used to do with my friends whenever we needed to be somewhere when we were children. Of course in those days we never needed to be far from where we were. The whole running thing stopped when we were supposed to be cool to get the attention from people from another world: girls. From that moment on anything physical was considered ‘way too much effort’. Gym classes in school were skipped and field hockey was cool because of after-match-beer-drinking and pre-practice-reefer-smoking. I was a field hockey defender —the one that was supposed to stay in the goal next to the keeper defending the tiny space our goalie couldn’t reach at penalty corners, even if it meant lose teeth, brain capacity or in most cases aching shins for a couple of days. But at least it meant I didn’t have to run like hell like the others and thus I was cooler than my fellow defenders. It was the best of times… well, it was the okay’est of times.

After that a long time with bands and other underground-related jobs came along, none of it had to do with physical effort whatsoever. Except maybe the carrying around of heavy equipment, most of it had to do with mental growth. I guess I also won’t have to inform you on the physical life of an average graphic designer, which mostly consists of fighting back aches and Repetitive Strain Injured arms, wrists and necks.

So, at the age of 28, 29, 30 or so, I suddenly had developed an interest in running, I think it was again Vincent my long time friend whose two-room house I just had moved into (when he moved out, by that time I was too much of my own person to share housing with buddies). Vincent had also just started running and had told me about the spiritual effects it had on him. I figured ‘what the hell’ and bought a pair of running shoes, the house was located near the park and around the lake up there was (and still is) a terrific running spot. The first two or three times killed me, but a fourth of fifth time I was able to run around the lake. Six weeks or so later I started running twice around the lake and after three months I had lost some 35 pounds of body fat I had gained during the before mentioned ‘era of cool’. But then came something I wasn’t quite prepared for: the fall/winter season started. At first I didn’t run because I thought ‘maybe tomorrow it won’t rain as bad as now’, but after a few weeks a run around the lake took me as much effort as it had in one of my early days. Then it became really cold and snow froze my lust for runs. I froze up and the running days had ended. Not counting a couple of times where I tried to come back to running but never tried too hard (not counting one time when a heel injury had scattered my dreams of the glorious comeback tour of 2011)

Until now, this time I started running just after summer, so I’m actually getting the hang of it while it’s getting really cold (already am I looking forward to still running when temperature starts to rise and flowers and trees start blossoming). I’m back where I had left off, after two months of running today I ran my first round around the lake taking me under half an hour.

People ask me ‘how can you do a sport where there’s no actual contest-factor involved?’, to those I will say this: ‘there is’. Just start running and you’ll find out there’s this huge contest between you and ‘you — couple days ago’ going on. Also, and this is going to sound mushy, running makes me feel ‘part of wildlife’, like clubbing on X. Now besides all that, there’s this whole new level of ‘making the ultimate soundtrack for a run’ thing going on which makes it both a contest AND an art, where one has to, through trial and error, find out how he responds to several different tunes while running in several different moments of the run. For instance, the other day I started of with Wagner’s ‘ride of the valkyries’, which gave me a WAY too fast start I totally collapsed halfway through the run. Today I played Blonde Redhead’s Penny Sparkle, which all seemed perfection but still I almost gave up about five minutes before the finish (as I had been running slightly too fast, I guess), then it hit me ‘NOW would be a great time for Wagner’. ‘The Ride’ turned out everything I had hoped for, that epic tune damn straight slapped me in the face and I gained some of that winners’ euphoria while getting my breath back and started a pace that felt secure and strong. It paid off and I made it to finishing point a stronger man.

If you’re thinking about joining the runner’s (mostly very individual) community, but somehow you still wonder if that’s for you or not: JUST TRY IT! It’s the Oprah’s Book Club of the body my friend!

Signing out,
your pal,
Rufus Ketting (HuMobist and runner)

Houstonou

I am sorry we’re not posting a lot. Busy times over here.
I need all the time of my life with the edit of my film Rotterdam 2040.
So I am in my UFO, you know…

But I can say you this… I am nominated for the Dolf Henkes Prize 2012. Really stoked man! Geeezz…

Te Koop!

10 zeefdrukken getiteld ‘Zonder Haar’, onderdeel van ons laatste nieuwe mixed-mediale hoogstandje ‘Wish you were here’, 2012.

Anyway: oplage 15 stuks, 2 kleuren, afmeting: 42 x 21 cm.
PRIJS: € 40,- (excl. verzendkosten), hand-genummerd, hand-ge‘titeld’.

Can’t wait to see…

More info here.