Later begon ik dat hele graffiti-gedoe natuurlijk kinderachtig te vinden, of althans… heel vaak wel. Via via leerde ik behalve de esthetiek (die ik via Damn, Ces, Trebl, Cosh, Dephazer, Sir, Cons en Rek al eerder had leren kennen) ook de onderhuidse zeggingskracht van tags en throw-ups meer waarderen. Je moest er volgens die benadering vooral iets voor durven of eigenlijk gewoon doen dan iets voor kunnen, maar zelfs dat werd na een tijdje ‘old’. Daarna kreeg ik nog een korte periode waarin Influenza (met zijn straatdiamanten en nutteloze one-liners) mijn mondhoeken deed opkrullen, maar zowel hij als mijn enthousiasme werden ingehaald door de tijd en ik was er klaar mee. Tot deze magische heer aan het firmament verscheen:

Vooral zijn ‘uncompromisingly’ grote tags maakten indruk. Je ziet het op deze foto misschien niet erg goed, maar dit ding komt minstens tot drie meter hoogte. Soka knalt die dingen gewoon uit supersoakers zo het schijnt (wat zijn naam ook zou verklaren) en brandblusapparaten die hij omgebouwd heeft tot uit de hand gelopen ‘bussen’ en spuit er tags mee (op net afgebouwde kantoorflats) van vijftien tot twintig vierkante meter groot. Je kan vinden van graffiti wat je wilt, maar dat is behoorlijk radicaal! Uiteraard vindt de rest van de kids hem een toy, want hij is véél te origineel en dat is in de graf scene eigenlijk not done.

In elk geval… zo komen er af en toe ineens dingen voorbij die ik nog wel gaaf vind, maar over het algemeen ben ik op dat hele spuitwerk wel uitgekeken. Maar als ik ’s ochtends op mijn studio’tje aankom en er een TIMER tag’je op de entree aantref, ben ik waarschijnlijk toch blijer dan de gemiddelde particulier. Daar kunnen de ‘donkere jongen’ tag en babylijk-sticker die op mijn rolluik prijken wat mij betreft allebei nog een behoorlijk puntje aan zuigen. Kijk naar het gemak en plezier waarmee deze gast een stift gebruikt.

Maar het aller, allerbeste zag ik een maandje geleden. Een boodschap van de één aan de ander. Als je het niet goed kan lezen, er staat ‘half 1 ga ik naar ooma’. Da’s toch lekker? Van ‘puntje puntje puntje was hier’ naar ‘ik ben hier nu nog wel, maar straks niet meer’ in twintig jaar. Zo langzaam gaan de ontwikkelingen soms. Maar beter laat dan nooit.

Lees het het hele artikel in de NRC next van vandaag!

Big ups to Louisa Menke!
En bedankt voor de tip van Antonie Bors van Trichis.

720º from Gyz La Riviere on Vimeo.

Opens Tonight!

Come smell the otters defining Dutch ‘plank culture’ in the brand new mama exhibition 720°, on display from june 26th – august 9th.

Featuring ‘12’, a documentary film on the original Fret Click and its illustruous pack of sjambeks, by Gyz La Rivière and a video installation on Louisa Menke.

This Friday 720° will open at showroom mama!

26 June 2009 – 09 August 2009
Opening: Friday 26 June 19:00 – 23:00
Artistic team: Gyz La Rivière (NL), Florian Waldvogel (DE), Louisa Menke (NL)
Curator: Gyz La Rivière

19:00 World Premiere ‘12’ at the Cinerama movie-theater
20:15 Opening 720° at showroom mama (But you can also go there from 19:00)
23:00 Afterparty at De Unie (€ 2,50)

More info is coming up…

image: ‘12’ poster design by Rufus Ketting